I can’t live with or without you

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας "το τραγούδι της ζωής σας" από την εκπομπή του Δημήτρη Παπασπυρόπουλου στον best 92.6 .

120 MATTHEW FISHER - WHY'D I HAVE TO FALL IN LOVE WITH YOU
119 SOFT CELL - TAINTED LOVE
118 BOB MARLEY - COULD YOU BE LOVED
117 CAMOUFLAGE - LOVE IS A SHIELD
116 BEATLES - YESTERDAY
115 KANSAS - DUST IN THE WIND
114 SMASHING PUMPKINS - DISARM
113 YAZOO - NOBODY'S DIARY
112 U2 - PRIDE
111 VISAGE - FADE TO GREY
110 MARVIN GAYE - LET'S GET IT ON
109 GEORGE MICHAEL - FREEDOM
108 DEEP PURPLE - HIGHWAY STAR
107 COLDPLAY - TROUBLE
106 PURESSENCE - I SUPPOSE
105 PAUL WELLER - YOU DO SOMETHING TO ME
104 MICHAEL JACKSON - BILLIE JEAN
103 VERVE - BITTERSWEET SYMPHONY
102 GUNS 'N' ROSES - DON'T CRY
101 INXS - BY MY SIDE
100 A-HA - TAKE ON ME
99 LOUIS ARMSTRONG - WHAT A WONDERFUL WORLD
98 DIRE STRAITS - SULTANS OF SWING
97 REM - DRIVE
96 PORTISHEAD - GLORY BOX
95 SMITHS - HOW SOON IS NOW
94 PLACEBO - BITTER END
93 BEATLES - ELEANOR RIGBY
92 DAVID BOWIE - HEROES
91 CURE - FASCINATION STREET
90 DEPECHE MODE - EVERYTHING COUNTS
89 ROLLING STONES - SYMPATHY FOR THE DEVIL
88 DOORS - LIGHT MY FIRE
87 U2 - NEW YEAR'S DAY
86 STEREO MC'S - CONNECTED
85 ANNE CLARK - OUR DARKNESS
84 ARETHA FRANKLIN - SAY A LITTLE PRAYER
83 ROLLING STONES - PAINT IT BLACK
82 NANCY SINATRA & LEE HAZELWOOD - SUMMER WINE
81 CHICANE - SALT WATER
80 BOOTH & THE BAD ANGEL - THE DANCE OF THE BAD ANGEL
79 Q LAZZARUS - GOODBYE HORSES
78 STONE ROSES - FOOLS GOLD
77 PET SHOP BOYS - BEING BORING
76 GUNS 'N' ROSES - NOVEMBER RAIN
75 MOBY - PORCELAIN
74 SMITHS - BIG MOUTH STRIKES AGAIN
73 PINK FLOYD - ANOTHER BRICK IN THE WALL
72 NIRVANA - SMELLS LIKE TEEN SPIRIT
71 LENNY KRAVITZ - I BELONG TO YOU
70 REM - EVERYBODY HURTS
69 DEPECHE MODE - PERSONAL JESUS
68 A-HA - HUNTING HIGH AND LOW
67 NICK CAVE - DO YOU LOVE ME ?
66 PULP - COMMON PEOPLE
65 SMITHS - LAST NIGHT I DREAMT THAT SOMEBODY LOVED ME
64 BLACK - WONDERFUL LIFE
63 PET SHOP BOYS - WESTEND GIRLS
62 ROLLING STONES - SHE'S A RAINBOW
61 MASSIVE ATTACK - SAFE FROM HARM
60 RADIOHEAD - PARANOID ANDROID
59 PINK FLOYD - HEY YOU
58 DEPECHE MODE - PHOTOGRAPHIC
57 U2 - UNFORGETTABLE FIRE
56 MOBY - EVERLOVING
55 KRISTIN HERSH - YOUR GHOST
54 APOLLO 440 - PAIN IN ANY LANGUAGE
53 MAZZY STAR - FADE INTO YOU
52 SIMPLE MINDS - SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME
51 LAMB - GORECKI
50 CHRIS ISAAK - WICKED GAME
49 EVERYTHING BUT THE GIRL - MISSING
48 KATE BUSH - WUTHERING HEIGHTS
47 PRINCE - PURPLE RAIN
46 PEARL JAM - BLACK
45 STRANGLERS - MIDNIGHT SUMMER DREAM
44 DURAN DURAN - SAVE A PRAYER
43 WHAM - LAST CHRISTMAS
42 FRANK SINATRA - FLY ME TO THE MOON
41 DAVID BOWIE - SPACE ODDITY
40 BEATLES - HEY JUDE
39 QUEEN - THE SHOW MUST GO ON
38 DAVID BOWIE - THE MAN WHO SOLD THE WORLD
37 PINK FLOYD - TIME
36 DEPECHE MODE - NEVER LET ME DOWN
35 EAGLES - HOTEL CALIFORNIA
34 BRONSKI BEAT - I FEEL LOVE
33 SINEAD O'CONNOR - NOTHING COMPARES TO YOU
32 WHAM - CARELESS WHISPER
31 CURE - LULLABY
30 U2 - WHERE THE STREETS HAVE NO NAME
29 NEW ORDER - BLUE MONDAY
28 PINK FLOYD - COMFORTABLY NUMB
27 CURE - A FOREST
26 POLICE - EVERY BREATH YOU TAKE
25 FRANK SINATRA - MY WAY
24 JAMES - SOMETIMES
23 SMITHS - THERE IS A LIGHT THAT NEVER GOES OUT
22 JOY DIVISION - LOVE WILL TEAR US APART
21 LED ZEPPELIN - STAIRWAY TO HEAVEN
20 DAVID BOWIE - LADY GRINNING SOUL
19 PINK FLOYD - SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND
18 QUEEN - BOHEMIAN RHAPSODY
17 JOHN LENNON - IMAGINE
16 NEW ORDER - TRUE FAITH
15 DAVID BOWIE - WILD IS THE WIND
14 RADIOHEAD - STREET SPIRIT (FADE OUT)
13 PORTISHEAD - ROADS
12 PLACEBO - WITHOUT YOU I'M NOTHING
11 ROLLING STONES - YOU CAN'T ALWAYS GET WHAT YOU WANT
10 REM - LOSING MY RELIGION
9 ELVIS COSTELLO - I WANT YOU
8 PINK FLOYD - WISH YOU WERE HERE
7 CURE - THE LOVE SONG
6 RADIOHEAD - CREEP
5 ARCHIVE - AGAIN
4 MASSIVE ATTACK - UNFINISHED SYMPATHY
3 U2 - ONE
2 DEPECHE MODE - ENJOY THE SILENCE
1 U2 - WITH OR WITHOUT YOU

Υ.Γ.1 περίμενα χρόνια την στιγμή που Δ.Π. δεν θα έλεγε το κλασ-αμάνπια μεαυτότομοτίβο-σικό μότο του "στο μικρόφωνο αλλά και στην επιλογή της μουσικής ήταν ο Δημήτρης Παπασπυρόπουλος" και εγέννετο το θαύμα! "στο μικρόφωνο ήταν ο Δ.Π. αλλά στην επιλογή της μουσικής εσείς!!!" (φιού)

Υ.Γ.2 το καλύτερο-καλλίτερο συγκρότημα έχει λινκαριστεί

Κάντε άκρη, κάντε άκρη

(χρόνια πολλά και καλά, you know best)

Παλαιότερα όταν έβλεπα κάπου (blog, email, irc, forum) να μνημονεύεται ένα απόσπασμα από κάποιο, ή ακόμα και ολόκληρο, τραγούδι δε μπορώ να πω πως δε με ξένιζε. Το ένα ήταν πολύ μεγάλο, το άλλο ήταν πολύ αγγλικό, το άλλο παραήταν λαϊκό, το τάδε παραήταν απλό και το δείνα παραήταν δύσκολο και η ώρα παραήταν περασμένη για αποκρυπτογράφηση. Ενίοτε έκανα κι εγώ κάτι αντίστοιχο που το έβλεπα την επόμενη μέρα και αμέσως το κατέτασσα σε μια από τις κατηγορίες που προανέφερα.

Βλέπε και εδώ για άμεσο και σχετικό παράδειγμα

Καταλήγω πως τελικά οι στίχοι παρατίθενται γιατί εκφράζουν τη διάθεση του γράφοντος εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και μόνο αυτή. Επίσης καταλήγω πως σπανίως εκφράζουν τους αναγνώστες κι αυτό γιατί εκείνοι (οι αναγνώστες) επιχειρούν απλά να διαβάσουν τους στίχους ή να εισχωρήσουν ανάμεσα στις γραμμές με αποτέλεσμα να λησμονούν πως το μόνο που πραγματικά θα έπρεπε να δουν είναι ο χρωματισμός της ψυχικής διάθεσης του συντάκτη.

Ως διαμαρτυρία λοιπόν αλλά και ως απάντηση σε κάποια γκρίνια που διάβασα πριν περίπου δυο εβδομάδες ("όλα τα blogs είναι γεμάτα στίχους που βαριέμαι να διαβάζω"), επιλέγω το τετράστιχο:

"Kι αν ξυπόλητη χορεύω, με σημαία μου μια φούστα
είναι γιατί σε λατρεύω, και σου κάνω όλα τα γούστα
κι αν ξυπόλητη χορεύω, με σημαία μιαν αγάπη
κάντε άκρη, κάντε άκρη
"

σσσσΣΣΣ !



""... Ποιοι είναι πρωτοπόροι σε αυτό το ρεύμα επιστροφής στη σιωπή; Οι νέοι, και κυρίως οι έφηβοι, που χρησιμοποιούν για να επικοινωνούν τα ρούχα που διαλέγουν κάθε φορά να φορέσουν, τα σκουλαρίκια τους, τα αντικείμενα που αγοράζουν, και φυσικά τις ψηφιακές φωτογραφικές τους μηχανές, που αποτελούν προέκταση του σώματός τους. H σιωπή των νέων, λέει στη Ρεπούμπλικα ο ανθρωπολόγος Μάσιμο Κανεβάτσι, είναι εξαιρετικά συγκροτημένη και εύγλωττη, ένα σύνολο που αλλάζει συνεχώς και που οι ενήλικες δυσκολεύονται πολύ να το παρακολουθήσουν. Το πίρσινγκ παίζει εδώ σημαντικό ρόλο: τρυπώντας τη γλώσσα ή τα χείλη τους, οι νέοι προσδίδουν ερωτικό χαρακτήρα σε αυτά τα σημεία του σώματός τους. Και προκαλούν αμηχανία στους μεγάλους. Όταν οι τελευταίοι έχουν απέναντί τους έναν σιωπηλό νεαρό, καταλαμβάνονται από πανικό κι αρχίζουν αμέσως να μιλάνε. Νομίζουν ότι η σιωπή διακόπτει μια σχέση, ενώ η αλήθεια είναι ότι την ενισχύει ""


Ηχορύπανση τώρα

Το ανέκδοτο με τον Πόντιο οδηγό που ακούει στο ράδιο "Ειδοποιούμε όσους ταξιδεύουν στην Εθνική Οδό πως ένα αυτοκίνητο έχει μπει στο ανάποδο ρεύμα κυκλοφορίας και σπέρνει τον πανικό" και αναφωνεί "Τί ένα ρε παιδιά; Όλα ανάποδα πάνε!" το ξέρετε; (Τώρα το ξέρετε).

Λυπάμαι αλλά στην περίπτωση του Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου (Υπουργού Εθνικής Άμυνας) ισχύει το αντίθετο. Όσο περισσότεροι του "κορνάρουν" τόσο πιο αθώος και τίμιος (πόσο συχνά τη διαβάζετε αυτή τη λέξη;) με κάνει να πιστεύω πως είναι.

Υπενθυμίζω πως εδώ και 10-12 χρόνια δεν ακούγαμε ούτε ένα* "κορνάρισμα" για εξοπλιστικά πακέτα, προμήθειες και ρωσικά υπερόπλα. Και ξαφνικά εμφανίστηκαν όλα. Πιστεύει κανείς πραγματικά πως υπάρχει Υπουργός που θα κατόρθωνε να εμπλακεί σε τόσα μιζο-deals μέσα σε μόλις 9 μήνες; Αν υπάρχει, παρακαλούμε να κάνει ένα βήμα μπροστά, η Κόζα Νόστρα ψάχνει "κονσιλιέρι". (Λαλιώτη πίσω στη γραμμή, εσύ έχεις αφοπλιστεί)

Επίσης, μιας και τό 'φερε η κουβέντα, τους παρακαλώ να συνεχίσουν να κορνάρουν. Όσο πιο πολύ κορνάρουν εκείνοι τόσο αυτό σημαίνει πως ο αποδέκτης της "ηχορύπανσης" εξακολουθεί να τους ενοχλεί αφάνταστα. Και τόσο πιο ήσυχα κοιμάμαι εγώ!


*εξαίρεση οι "κυπριακοί" S-300 αλλά αυτοί ακούστηκαν για γεωπολιτικούς λόγους, κάτι σαν τους Αθηναίους με το αυτοκίνητο... πρώτα το αγοράζουν και μετά συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν που να το παρκάρουν.

η καταγωγή του κρουασάν δεν είναι γαλλική - ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ





Βιέννη 1683

Η Αυστρία μετά από την πολύμηνη πολιορκία των Οθωμανών καταφέρνει να ανασυνταχθεί και με την βοήθεια των γείτονων χωρών επιτίθεται στους Οθωμανούς διώχνοντας τους άρον άρον. Για να γιορτασθεί αυτή η μεγάλη νίκη οι νοικοκυρές/ζαχαροπλάστες ,θέλοντας να χλευάσουν τον εχθρό, ζύμωσαν γλυκά αφράτα ψωμάκια στο σχήμα της σημαίας του ισλάμ την ημισέλινο.

Με την ευκαιρία να συστήσω το βιβλίο (παιδιά το βιβλίο, βιβλίο τα παιδιά)

"το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε ένα κρουασάν"
όπου ο συγγραφέας στην ερώτηση, του αν διάλεξε αυτόν τον τίτλο επειδή ήθελε να κάνει ένα λιπαρό αφορισμό για τη σημερινή πραγματικότητα απάντησε
"Οχι. Απλώς, την ημέρα που ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο έφαγα για πρωινό ένα κρουασάν με βούτυρο. Αλλωστε, δεν σκόπευα να γράψω τίποτα σοβαρό..."


This is Not For You*

Αγαπάω το παλιό μου αυτοκίνητο (citroen zx, 12 ετών) γιατί:

1. Μπορώ να χτυπάω τα χέρια μου δυνατά στο τιμόνι όταν ακούω το (ροκ κομμάτι της προτίμησής σας) "Somebody Told Me - Killers" χωρίς να φοβάμαι μήπως ανοίξει ο αερόσακος την ώρα που περιμένω να "ανοίξει" το φανάρι.

2. Μπορώ να αφήσω κάτι στο πίσω κάθισμα και να είμαι σίγουρος πως θα το βρω εκεί 3 μήνες μετά. Εξαιρούνται φαγώσιμα - αν δεν θέλω να το γυρίσω στην καλλιέργεια.

3. Παρκάρω υπέροχα. Ούτε αν είναι στενά με νοιάζει, ούτε αν εξέχει ο "κώλος" λίγους πόντους, ούτε αν το κοιτάει έντονα το μηχανάκι που σκανάρει τις γειτονιές, ούτε αν έχει βγει παγανιά ο μανιακός με το κοπίδι που χαράσσει ότι φέρει αστέρι μερσεντές

4. Ξεπαρκάρω υπέροχα. Ήρθες μετά από εμένα και πάρκαρες κολλητά πίσω μου γιατί αλλιώς θα εξείχε 3 πόντους ο προφυλακτήρας σου; Νόου προμπλέμοου. Ξεπαρκάρω με τη μέθοδο της ακοής (έλα, έλα, έλα, ζντουπ).

5. Έχει μεγάλους χώρους. Μια φορά δοκίμασα να βγω από τη θέση του συνοδηγού (όντας στη θέση του οδηγού) από ένα peugeuot 206 και ένιωσα και το χειρόφρενο και το λεβιέ και την οροφή ταυτόχρονα.

6. Δε νιώθω ενοχές αν δεν το πλύνω για 1 εβδομάδα. Άσε που οι χαμογελαστοί Πακιστανοί στο φανάρι πριν τη δουλειά μου, φροντίζουν πάντα να είναι γυαλιστερό το μπροστά και πίσω τζάμι. Με το αζημίωτο φυσικά (Τόσο αζημίωτο που πλέον με χαιρετούν και όταν ψιλοβρέχει μου το καθαρίζουν δωρεάν!).

7. Τα πίσω ηχεία δουλεύουν ανάλογα με τη διάθεσή τους. Το καταλαβαίνω όταν ακούω ξαφνικά έναν ήχο και σηκώνω το κινητό για να απαντήσω μόνο για να διαπιστώσω πως δε με καλεί κανείς. Όταν όμως δεν είναι το κινητό, η έκπληξη είναι πιο γλυκιά και από Μυτιληνιά μπουγάτσα (κανέλλα, ζάχαρη και από πάνω... μέλι).

8. Δε χρωστάω 250 ευρώ το μήνα για τους επόμενους 60 μήνες της ζωής μου.

9. Κάθε μικρή λακουβίτσα ή βαθούλωμα που ανακαλύπτω (συνήθως κανά μήνα αφού έχει συμβεί) νιώθω σα να προστίθεται άλλο ένα γαλόνι στη στολή του.

Αυτά. Όπως οδηγούσα και σκεφτόμουν πως αγαπάω το αυτοκινητό μου είπα πως θα γράψω 9 λόγους. Όχι 100 γιατί πλησιάζουν γιορτές και θα γεμίσουμε με 100 πράγματα που πρέπει να κάνουμε πριν πεθάνουμε ή πριν περάσει το 2005 ή πριν έρθει η ώρα να κάνουμε το 101ο. Όχι 10 γιατί παραείναι τέλειο. Όχι 8 γιατί παραείναι στρογγυλό. 9.

*Not For You by Pearl Jam

Θάμυρης

.

Με αφορμή τη rivaldomania θυμήθηκα ένα άρθρο του Γιάννη "Ο ΤΥΠΟΣ των ήλων" Τριάντη.

<<... Μια εταιρεία αθλητικών ειδών παρουσίασε προχθές τα καινούργια ποδοσφαιρικά παπούτσια του ευειδούς και πράου Ριβάλντο. Στο ένα, χάραξε το όνομα Ριβαλντίνιο. Είναι ο γιος του σπουδαίου Βραζιλιάνου. Και στο άλλο, το όνομα Θάμυρης. Είναι η κόρη του... «Εκεί που χάζευα το όνομα -λέει ο υποβολέας- θυμήθηκα ένα τραγούδι αυτού του ήσυχου Λαρισαίου, του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Εκεί πρωτάκουσα το όνομα Θάμυρης. Θυμάμαι που είχα τρέξει στο λεξικό του Πιερ Γκριμάλ (Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας). Και να τι βρήκα... Ηταν ο Θάμυρης νέος εκπάγλου καλλονής, άριστος στο τραγούδι και στη λύρα. Τον θεωρούσαν δάσκαλο του Ομήρου, ο οποίος διηγείται την εξής ιστορία: «Ο Θάμυρης προσπάθησε να παραβγεί στη μουσική με τις Μούσες, αλλά νικήθηκε· θυμωμένες οι θεές τον τύφλωσαν και του στέρησαν τη μουσική επιδεξιότητά του. Επειτα από την ατυχή περιπέτειά του, ο Θάμυρης έριξε την άχρηστη πια λύρα σ' ένα ποτάμι στην Πελοπόννησο. Α! Σε περίπτωση νίκης, ο Θάμυρης είχε ζητήσει να ενωθεί με όλες τις Μούσες»... Που λες, το 'χουν συνήθειο οι Βραζιλιάνοι να δίνουν ονόματα ελληνικά στα παιδιά τους. Αρχαιοελληνικά δηλαδή. Και να, που ένα όνομα, γραμμένο για εμπορικούς λόγους σε ποδοσφαιρικό παπούτσι, εμβόλιμο -ανάμεσα σε γκρίνιες, διαμάχες, διαπλοκές στους αντίποδες εκείνης της είδησης για την προϊούσα φτώχεια- ήρθε να πιάσει το νήμα του μύθου, να περάσει από τη μακρινή Βραζιλία (τι κι αν το θέλουν θηλυκό το όνομα αυτοί οι μακρινοί βιρτουόζοι;), να υπενθυμίσει έναν ταλαντούχο Θετταλό μουσικάντη και τραγουδοποιό και να προσγειωθεί αμέριμνο στις σελίδες των εφημερίδων. Μερικές φορές οι εφημερίδες θυμίζουν έντυπη Τοσκάνη -και οροπέδια της Αρκαδίας, μυθικά. Γι' αυτό και παραμένουν εδραίες στη συνείδηση του κόσμου, λιγάκι λαβωμένες κυκλοφοριακά, αλλά -σαν το καράβι του Οδυσσέα- ικανές να περάσουν τις Συμπληγάδες της Τεχνολογίας και της κούρασης που καταβάλλει τον κόσμο» >>

από την enet του σαββάτου



Το γεγονός ότι η βιομηχανία των αγωγών στρέφεται πρωτίστως εναντίον ανθρώπων που γράφουν σε εφημερίδες, δείχνει επίσης πόσο σικέ είναι η τηλεόραση. Εφημερίδες διαβάζουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, τηλεόραση βλέπουν εκατομμύρια. Κι όμως. Οι εφημερίδες είναι που ενοχλούν. Γιατί είναι οι μόνες που ακόμα σκέφτονται. Τόσα κανάλια, τόσες εκπομπές -και δεν υπάρχει ούτε για δείγμα μια άποψη, ή ένα σχόλιο που να θυμίζει αμυδρά αυτά που γράφει ο Στάθης ή ο Καρκαγιάννης στις εφημερίδες. Οι σταρ της τηλεόρασης τα βάζουν μόνο με κακομοίρηδες ή ανθρώπους που εξέπεσαν, πέφτουν ή θα πέσουν. Οταν τα βάζουν με κάποιον ισχυρό, κάποιον άλλον ισχυρό εξυπηρετούνε. Κανείς δεν τους κάνει αγωγές, όχι διότι είναι στο απυρόβλητο, αλλά διότι είναι άσφαιροι. Τη σκέψη τους και το μυαλό τους τα έχουν φάει η αναγνωρισιμότητα (θεωρείται αξία να σε αναγνωρίζουν -για σκεφτείτε το!), τα πολλά λεφτά, τα πάρτι και η γκλαμουροποίηση του επαγγέλματος. Η τηλεόραση είναι δυνατή κατά πλάτος, όχι κατά βάθος. Πας να πεις ότι ένα κάποιο κύρος έχει ο Χατζηνικολάου -και μετά τον βλέπεις να ρωτάει την Πέγκυ Ζήνα για το μίνι της! (και έλεγα μόνο εμένα πείραξε η Π.Ζ. ; θα μου πεις πέρισυ είχε καλεσμένους Εύη Αδάμ-Λάμπη Λιβιεράτο αλλά και Καίτη Γαρμπή, με έμφαση στο γιατί ο κόσμος την αποκαλεί Καιτούλα)

Η ασημένια σφαίρα του οδοντογιατρού

Ώρα για τα στιχάκια-λύτρωση. Κρατήστε τα σ' ένα χαρτάκι στο πορτοφόλι σας ή καλύτερα σ' αυτό το φυλαχτό της γιαγιάς που έχετε στο ύψος της καρδιάς (και που αν πηγαίνατε στον πόλεμο θα σας έσωζε από την ασημένια σφαίρα του οχτρού) και σιγοψιθυρίστε τα λίγο ΠΡΙΝ από... ότι ζητάει ήρωες, οτιδήποτε αρέσκεται να τρομάζει:

"You are scum, you are scum and I hope that you know
That the cracks in your smile are beginning to show
Now the world needs to see that it’s time you should go
There’s no light in your eyes and your brain is too slow
Can’t believe you were once just like anyone else
Then you grew and became like the devil himself
Pray to god I can think of a nice thing to say
But I don’t think I can, so fuck you anyway
"
(Fuck U - Archive)

Για να δω αν μπορώ να πετύχω κάτι αντίστοιχο στα ελληνικά. Το τονίζω αντίστοιχα με το ρυθμό του τραγουδιού:

"Σε μισώ, σε μισώ, κι είναι πια γεγονός
ξεκινάς, και μιλάς, δείχνεις τόσο κουτός
τώρα πιά, είναι εδώ, η δικιά σου έξοδός
που κοιτάς, πως μιλάς, στο μυαλό πανικός

δε μπορώ, να το δω, πως και ήσουν αλλιώς
μα μετά, με λεφτά, έγινές αρχηγός
στο Θεό, προσευχή, για να πω ένα καλό
δε νομίζω, μπορώ, και γι' αυτό... σε φιλώ
"


Προσωπικά το άκουγα (τυχαία) πάρα πολύ δυνατά, λίγο πριν πάω στον οδοντογιατρό.

Ένιωσα υπέροχα

μαζί ποτέ




το τούρκικο trainspoting (μπλα μπλα)
σκληρή ταινία με τη ζωή των μεταναστών
να πρωταγωνιστεί (μπλα μπλα)
ανατολή-δύση (μπλα...)
έρωτας (ξαναμπλά)
καταπληκτική ταινία ρε παιδί μου την ευχαριστήθηκα
αλλά μου έχει καρφωθεί κάτι στο κεφάλι...
μα να είναι το ίδιο άτομο... για δες !
για δες και εδώ
...μα η πανέμορφη Sibel να είναι η πορνοσταρ Dilara...
τεσπα! τουλάχιστον έχει ανοδική πορεία, το άσχημο θα ήταν να πήγαινε απο την χρυσή άρκτο στις τσόντες

αρπαχτή (η) (λαικ.)

ό,τι αποκτήθηκε με ξαφνικό και πονηρό (συχνά παράνομο) τρόπο: κάνανε μια γερή ~ και την κοπάνησαν.
ΦΡ. της αρπαχτής για εύκολο, γρήγορο και συχνά παράνομο κέρδος που αποκτά κάποιος εκμεταλλευόμενος μια κατάσταση.
παράδειγμα: ο τύπος με τα κουταλάκια

and the winner is ?

χαμογελώ όταν ακούω για ανοχύρωτη πόλη
ξεκαρδίζομαι όταν μαθαίνω ότι το παιχνίδι δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας
ζεσταίνομαι όταν ακούω για κρανίου τόπο
λυπάμαι όταν βλέπω την άμορφη μάζα σιδηρικών
αγωνιώ όταν μαθαίνω ότι τα σωστικά συνεργεία συνεχίζουν τις έρευνές τους (πάντα κάτω από αντίξοες συνθήκες)
στεναχωριέμαι όταν πληροφορούμε ότι σε Χ νεκρούς και περισσότερους από Ψ τραυματίες ανέρχεται ο μέχρι τώρα τραγικός απολογισμός...
απορώ γιατί πάλι σφοδρή σύγκρουση σημειώθηκε...
χασμουριέμαι όταν κάτι θύελλα αντιδράσεων ξεσήκωσε
ησυχάζω όταν μαθαίνω ότι έγινε με γνώμονα το εθνικό συμφέρον...
αλλά...

κάθε 17 Νοεμβρίου στήνω αυτί στα Μ.Μ.Ε. και περιμένω να δω ποιός πολιτικος/δημοσιογράφος/καλλιτέχνης θα κόψει πρώτος το νήμα του κλισέ.
ποιός θα ξεστομίσει πρώτος ότι το μήνυμα του πολυτεχνείου φέτος είναι...
τόσο επίκαιρο όσο ποτέ !

Η λοταρία της ζωής σου - the Green card remix

Μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον 3 άρθρα/αφιερώματα για το ποιοί είναι αυτοί που πραγματικά πολεμούν στο ΙΡΑΚ και γιατί. Πάνω κάτω μιλούσαν για ανθρώπους που έβλεπαν τη θητεία στον πόλεμο ως τη μόνη διέξοδο για έναν σταθερό (ειρωνεία έτσι;) μισθό και την πολυπόθητη πράσινη κάρτα. Την ίδια κάρτα που είμαι σίγουρος πως θα δείτε σε ξένα sites να διαφημίζεται σε μπανεράκια ως "Enter the lottery for the dream of your life. Enter the Green Card draw". Άλλοι κατατάσσονται στο στρατό και άλλη στη λοταρία.

Άλλοι είπα; Εννοούσα λατίνοι, μεξικανοί (έχει διαφορά), μαύροι και αρκετοί λευκοί (whiteboys).

Το ξέρετε πως διανύουμε (διανυΟΥΜΕ) τον πιο αιματηρό μήνα του πολέμου του ΙΡΑΚ εδώ και καιρό; Έβλεπα κάποιους αριθμούς σχετικά με τους νεκρούς που είχε η "Συμμαχία του Ιρακ" (σσ: Αμερικανοί, Άγγλοι και λοιποί) το Νοέμβριο. Είναι μάλιστα τόσο οργανωμένο που σου λέει: Μήνα, ημέρα, πόσοι Αμερικανοί νεκροί, πόσοι Άγγλοι νεκροί και πόσοι Λοιποί νεκροί. Στο τέλος σου δίνει το άθροισμα της ημέρας ενώ κάτω κάτω εμφανίζει και το άθροισμα του μήνα. Όχι κι άσχημα ε;

Η περιέργειά μου δε συμμαζεύεται και τρυπώνοντας λίγο πιο μέσα βρήκα την ίδια λίστα αλλά πιο αναλυτική όπου εκτός από τον ημερήσιο αριθμό αναγράφονται και η εθνικότητα, ο βαθμός και το πλήρες όνομα του κάθε νεκρού στρατιώτη. Στο πλάι συμπεριλαμβάνουν τον τόπο όπου σκοτώθηκε και την αιτία θανάτου (πχ Εχθρικά πυρά). Όταν άρχισα να διαβάζω τα ονόματα ομολογώ πως είναι η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως εξακολουθOYME να βρισκόΜΑΣΤΕ σε πόλεμο.

Πόσο μάλλον όταν πρόσεξα πως ανάμεσα στους αποβιώσαντες βρίσκεται και ο Corporal (Δεκανέας) Peter J. Giannopoulos.

Πώς; Δεν είναι μόνο μίζεροι λατίνοι, γύφτουλες μεξικανοί, τελειωμένοι αραπάδες και βλάχοι επαρχιώτες που πάνε στο ΙΡΑΚ; Πώς είναι δυνατόν να βρίσκεται κι ένας, έστω 2ης γενιάς, Έλληνας ανάμεσά τους; Καλά όλοι οι Έλληνες του εξωτερικού δε διαπρέπουν στο Χάρβαρντ, το ΜΙΤ και το Πρίνστον; Θα με τρελάνετε;

Λιγότερη γκλαμουριά, περισσότερη καυτερή πιπεριά.

Χθες το βράδυ, γυρνούσα από κάτι κοινωνικά γενέθλια και πέρασα έξω από τον φημισμένο πια "Μπαϊρακτάρη". "Φημισμένο" γιατί εκεί έχει καθιερώσει ο Κωστάκης τα ραντεβού του με τους βουλευτές του και "πια" γιατί για εμένα φημισμένος είναι ο απέναντι "Θανάσης" που ανέκαθεν προτιμούσα και προτιμώ. Συν ότι ο "Θανάσης", άμα είσαι μερακλής και του το ζητήσεις, σου βάζει μέσα στο κεμπάπ και μια καυτερή πράσινη τηγανητή πιπεριά.

Ω καιροί, ω ορέξεις

Με έπιασαν τα γέλια όταν θυμήθηκα πως λίγο καιρό πριν το επιτελείο του Γιωργάκη θέλοντας να απαντήσει στα -γεμάτα τσίκνα- συμπόσια του Κωστάκη αλλά και να αναδείξει το εναλλακτικό Ευρωπαϊκό προφίλ του, είχε οργανώσει μια συνεστίαση σε μεζεδοπωλείο στου Ψυρρή όπου "τίμησαν τους εκλεκτούς μεζέδες". Καταλάβατε; Η ΝΔ πήγαινε για κεμπάπ, κοψίδια και ροζέ βαρελίσιο και το ΠΑΣΟΚ για σαλάτα ρόκα-ξυνότυρο Μυκόνου-βαλσάμικο, σαγανάκι γαρίδα και μοσχοφίλερο. Το ΠΑΣΟΚ να κλίνει προς την γκλαμουριά και η ΝΔ προς την καυτερή πιπεριά.

Νταβατζήδες

Με τους μεζέδες και τα κοψίδια ξεχάστηκα. Νταβατζήδες. Αναρωτιόμουν ρε παιδί μου πως είναι δυνατόν να "ξέφυγε" αυτός ο χαρακτηρισμός από τον Καραμανλή, τη στιγμή που συντρώγει με τα "δικά του παιδιά" (μη ξεχνιόμαστε).

Αν με ρωτήσετε τι πιστεύω την παρούσα στιγμή θα έλεγα πως δεν του ξέφυγε. Ο Κωστάκης τους το είπε, τους ορμήνευσε να το διαρρεύσουν και ταυτόχρονα δεσμεύτηκε πως δε θα το παραδεχτεί δημοσίως.

Γιατί όμως τους είπε "νταβατζήδες"; Αυτό ήταν που με απασχολούσε, καθότι η λέξη παραείναι "χοντρή" για να ξεφύγει έτσι αλόγιστα. Σιγά σιγά αποκαλύπτεται κι αυτό.

Νταβατζήδες τους είπε γιατί ήθελε να το μάθει ο κοσμάκης. Αν ήθελε να το μάθαιναν οι 300, θα τους έλεγε "διαπλεκόμενους", "εργολάβους" και "μεγάλα συμφέροντα", οτιδήποτε θα ήταν γενικόλογο και αόριστο. Αυτό όμως το έκανε ο Σημίτης όταν χουρχούριζε (επειδή τον χάιδευαν;). Τώρα το μήνυμα έπρεπε να περάσει.

Την επομένη οι νταβατζήδες άρχισαν να μιλάνε για "λαϊκισμούς και εκχυδαϊσμούς της πολιτικής ζωής".

Πως το ευχαριστιέμαι. Ιδιαιτέρως αυτό το άρθρο του Τεγόπουλου που μπλαμπλαΐζει για το πως η πολιτική εξουσία μπερδεύεται με τη δικαστική (σσ: αναφέρεται στον Υπουργό Δικαιοσύνης που υπέδειξε στα αρμόδια δικαστικά όργανα να ξανανοίξουν τις υποθέσεις του Χρηματιστηρίου και των τρις που "χάθηκαν - ο ευρών αμοιφθήσεται") και αν είναι δυνατόν και τι θα πει ο κόσμος και σας παρακαλώ και απαπαπαπαπαπαπά και παπαροπαπαρούνες και η πίεση της κοινής γνώμης που ψάχνει εξιλαστήρια θύματα.

Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΨΑΧΝΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕ. Και τους νταβατζήδες που τα χειρίζονται.

διαγνωστικό προσωπικότητας



  1. αδιαφορία για τα συναισθήματα των άλλων
  2. ανικανότητα να διατηρήσει σχέσεις διαρκείας
  3. απερισκεψία και περιφρόνηση για την ασφάλεια των άλλων
  4. παραπλανητική, επαναλαμβανόμενα ψεύδη και κοροϊδία τρίτων με σκοπό το κέρδος
  5. αδυναμία να παραδεχτεί την ενοχή
  6. αποτυχία να προσαρμοστεί στις κοινωνικές νόρμες και να σεβαστεί τους νόμους
διάγνωση : ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑ !

τι είναι;


Τα ευχάριστα της εκλογής G.W.B.

...ναι υπάρχουν κι αυτά !





i) Ο νόμος απαγορεύει στον G.W.B. να βάλει υποψηφιότητα για τρίτη τετραετία ! (πάλι καλά)

ii) Το μόνο ηλικιακό γκρουπ στο οποίο ο Κέρι πλειοψήφισε ήταν οι νέοι, 54% έναντι 44%. Κάτι που αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι οι γονείς κάνουν πάντα λάθος και ότι οι νέοι δεν θα πρέπει να τους ακούν ποτέ.

iii) Gays. Σύμφωνα με τα δημοψηφίσματα που διεξήχθισαν, οι gay δεν θα μπορούν να παντρευτούν σε 11 πολιτείες. Δόξα τω Θεό! γλίτωσα τα γαμήλια δώρα που θα έπρεπε να πάρω στους φίλους μου :)

H φωτογραφία από την απονομή της MENSA στον G.W.B. του τίτλου
"άμα ήσουν λίγο πιο βλάκας θα μπορούσες ,κάτω από τον ήλιο, να κάνεις φωτοσύνθεση! "

(για περισσότερα ...michaelmoore.com )

Κι εσύ τέκνον Β... ήμα;

Λίγο παραπάνω από μια μέρα μετά το γαμήλιο δώρο που απαίτησε και πήρε ο Τζορτζ Μπους για το γάμο του με το θρόνο του πλανητάρχη και βλέπω τα πράγματα λίγο πιο ψύχραιμα.

Μετά όμως βλέπω τα πρωτοσέλιδα των ΛαμπρακοΜπομπολάδων και πραγματικά συγχίζομαι. Το Βήμα (Το Βήμα ρε παιδιά, Το Βήμα) είχε ως πρωτοσέλιδο τίτλο: "Άφιλοι Αμερικάνοι... Διπλωματική Μαχαιριά στην Αθήνα" και αμέσως πιο κάτω, ως δεύτερο συνοδευτικό τίτλο είχε "Γ. Παπανδρέου: Η χώρα δέχεται σφαλιάρες!". Αν έχουμε δηλαδή λίγο μπέσα, έστω και σε στιγμές σαν αυτές όπου εφημερίδες κύρους ξεχνούν ποιός κυβερνά τη χώρα και προβάλουν την αντίδραση της... δευτεράντζας! Τι να πω κι εγώ, που όταν το είχαν επανεκδόσει το αγόραζα ανελλιπώς.

Δεν ήξερα, δε ρώταγα... δεν τά 'βλεπα τουλάχιστον;


Τα περισσότερα χρόνια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είχα την τύχη (;) να μην τα βλέπω από κοντά λόγω σπουδών στο εξωτερικό. Πρώτη φορά που θυμάμαι να πρόσεξα το όνομα "Μακεδονία" αντί για τα Σκόπια ήταν στους χάρτες των αεροπλάνων που έκαναν το Λονδίνο - Αθήνα και τούμπαλιν, γύρω στο 1998. Μετά το άκουγα μονίμως στο "ΒΒC". Μετά το έβλεπα γραμμένο σε οποιοδήποτε έγγραφο τύχαινε να συμπεριλαμβάνει σχετικό χάρτη. Ειλικρινά, στα αρκετά χρόνια διαμονής μου στην Ευρώπη δεν μου έτυχε μια φορά ν' ακούσω τα Σκόπια ν' αναφέρονται ως F.Y.R.O.M.

Συνεπώς δε μπορώ να καταλάβω από που κι ως που εξεπλάγην τόσο όταν η ονομασία οριστικοποιήθηκε. Μη γελαστώ, δεν είναι αυτό το κλισέ του "Μα τόσο καιρό ζούσες με την ελπίδα ενώ τώρα όλα χάθηκαν" διότι α) δε ζούσα με την ελπίδα, το είχα αποδεχτεί ως γεγονός και το είχα λησμονήσει και β) χάθηκαν όλα από κάτι που δεν είχαμε.

Καταλήγω λοιπόν πως ο λόγος που ενοχλήθηκα και πλέον θλίβομαι είναι διπλός.

Πρώτον, διότι όλοι ξέρουμε καλά πως αν ήταν να πέρναγε από τα Σκόπια η Αττική, η Εγνατία, η γέφυρα Ρίου - Αντιρίου, όποιο μεγάλο έργο θέλετε, θα είχαμε κατορθώσει να μετονομαστούν σε Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της... Ελλάδας, τόση είναι η δύναμή μας όταν έχει μέσα Μίζα, Πουστηά, Ουραγούς, Μαφιόζους, Πατριδοκάπηλους, Ουρακοτάγκους, Λαμόγια και Άλήτες Σακαφλιάδες. Χαρισμά σας τα αρχικά από κάθε επίθετο.

Δεύτερον, διότι το είχα αποδεχτεί ως γεγονός και, χειρότερα απ' όλα, το είχα λησμονήσει. Συγγνώμη.

Τι Μεγάλη Αλβανία, τι Μεγάλη Μ...

Τι Μεγάλη Μ... ακεδονία εννοώ.

Ξεκινώ μ' ένα στιχάκι αφιερωμένο στον Alexis Papahelas. Σιγοτραγουδιέται με παράπονο στο ρυθμό του "Γειά σου ρε Αλέφαντε" του συγκροτήματος "Τα Παιδιά από την Πάτρα".

Πάμε λοιπόν:


Γειά σου ρε Αλέξανδρε, είσαι παλικάρι, γειά σου ρε Αλέξανδρε, κράτα όσο μπορείς
(δις)

Όλα ξεκίνησαν στο Βήμα της Κυριακής όταν ο Alex μας τίμησε με το τελευταίο πόνημά του στο οποίο με λίγα λόγια μας εξηγούσε πως αν εκλεγεί ο Τζον Κέρι η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε άμεσο κίνδυνο από την... (μα τον Θεό, κρατηθείτε) "Μεγάλη Αλβανία".

Μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο με τις δυο λέξεις που λέγαμε και λέμε: "Αλβανός επιχειρηματίας". Παρακαλώ, το ανέκδοτο ας μη ληφθεί ως ρατσιστικό γιατί θα με αναγκάσετε να σας δείξω την κάρτα-μέλους που διατηρώ στην Κου Κλουξ Κλαν, για να σας πείσω πως είμαι αθώος.


Στο θέμα μας τώρα. Και άντε να δεχτώ πως τυχόν συγκρότηση "Μεγάλης Αλβανίας" θα αποτελέσει άλλη μια απειλή για την Ελλάδα. Και άντε να δεχτώ πως θα θέσει σε αβεβαιότητα τον οικονομικό υποσκελισμό που επιχειρούμε ως χώρα στα Βαλκάνια.

Το σκεπτικό με το οποίο ο Papahelas αιτιολογεί τη σάχλα του, είναι ακόμα πιο υποτιμητικό. Υποστηρίζει λοιπόν πως εφ' όσον εκλεγεί ο Κέρι, θ' αναλάβουν θέσεις στο State Department άνθρωποι που είχαν σημαίνοντα ρόλο στο επιτελείο του Μπιλ Κλίντον. Επειδή την τελευταία φορά που οι δημοκρατικοί ήταν στην εξουσία, η στρατηγική τους στα Βαλκάνια ήταν ευνοϊκή (;) προς τους Αλβανούς, αυτή τη φορά θα την πήγαιναν ένα βήμα πιο πέρα και θα συζητούσαν ακόμα και για την Μεγάλη Ιδέα κάθε Αλβανού. Όχι, όχι, μια στοιχειωδώς καλή κυβέρνηση και συνθήκες ζωής και εργασίας. Στη "Μεγάλη Αλβανία" αναφέρεται.

Για να γιγαντώσει δε το επιχείρημα, υποστηρίζει πως ο Κέρι υποστηρίχθηκε στην προεκλογική εκστρατεία του και από τεράστια κονσόρτιουμ Αλβανών και φιλο-Αλβανών επενδυτών που αποβλέπουν και αυτοί στη "Μεγάλη Αλβανία".

Τι άλλο θ' ακούσουμε. Απορώ πραγματικά πως δεν μας αράδιασε και αυτό το παραμύθι με τον Νιγηριανό (στην ιστορία μας Λλβανό) δικτάτορα που είναι δεσμευμένα τα χρήματά του και θέλει τη βοήθεια του τραπεζικού λογαριασμού μας για να τα βγάλει έξω από τη χώρα με αντάλλαγμα ένα γενναίο ποσοστό.

Και όλα αυτά από ποιόν; Τον απεσταλμένο που αναμασάει ρεπορτάζ, τα πασπαλίζει με αύρα σοβαρότητας και μας τα σερβίρει φρέσκα φρέσκα απευθείας από την καλολαδωμένη μηχανή προπαγάνδας των Ρεπουμπλικανών που έχει φτάσει και στα μέρη μας. Από τον βαρυπέπονο δημοσιογράφο που μας δήλωνε στις 03.30 το πρωί (ώρα Ελλάδος) πως μίλησε με το δεξί χέρι του προέδρου Μπους (!) και του είπε πως "τα πρώτα δείγματα δεν είναι καλά, όλα δείχνουν Τζον Κέρι", την ώρα που οι Ρεπουμπλικανοί δήλωναν εξ' αρχής ικανοποιημένοι από τα πρώτα αποτελέσματα που λάμβαναν μέσω των δικών τους exit polls. Έσπαγε και πλάκα δηλαδή.

Κλείνω μ' άλλο ένα στιχάκι αφιερωμένο στον Alex, στον μπάρμπα του τον Μπούστη αλλά και σ' εμένα, μιας και είναι ο μόνος, μέχρις στιγμής, λόγος για τον οποίο έχω κατέβει στους δρόμους: "Μακεδονία ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα, που έδιωξες τους Έλληνες κι είσαι στα Σκόπια τώρα".

το anorthografos.gr είναι ελεύθερο για καταχώρηση !

τσ τσ τσ ! αν και είμαι τεχνολογικό junkie που εντυπωσιάζομαι δύσκολα, σήμερα εξεπλάγην (sic) διαπιστώνοντας ότι υπάρχουν ειδικά σκριπτάκια που ενσωματώνονται στις html σελίδες και διαμορφώνουν μια σελίδα ανάλογα με τις ανάγκες σου.
Κοίταζα στο ip.gr να δω εάν είναι ελεύθερο το anorthografos.gr και το ειδικό σκριπτάκι με πήρε χαμπάρι!!! (...και λέει ας του κάνω πλάκα με το domain που ζητάει)
και ιδού:
αυτά είναι ...


Πόσο απέχει το Playback από το PlayΒush;

Η ιστορία κυκλοφορεί κυριολεκτικά από το δευτερόλεπτο που τελείωσε το πρώτο debate ανάμεσα στους 2 υποψήφιους για την προεδρία των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του, η κάμερα έδειξε ένα τετράγωνο αντικείμενο να εξέχει ανάμεσα από τα δυο "φτερά" της πλάτης του προέδρου Μπους.

Κάθε πρόεδρος της Αμερικής είναι υποχρεωμένος από το νόμο να δημοσιεύει τις ετήσιες ιατρικές του εξετάσεις. Βάσει αυτών, γνωρίζουμε πως ο Τζορτζ δεν έχει κάποιο πρόβλημα με τη μέση και συνεπώς αποκλείουμε αυτό το αντικείμενο να ήταν κηδεμόνας όπως αποκαλούνται οι διάφορες ζώνες που υποστηρίζουν τη μέση και τη σπονδυλική στήλη). Επίσης αποκλείουμε το αλεξίσφαιρο καθώς το συγκεκριμένο αντικείμενο δεν έχει κανέναν απολύτως κατασκευαστικό λόγο να εξέχει στο συγκεκριμένο μέρος. Λέτε να ήταν όπλο; Κομματάκι δύσκολο να το χρησιμοποιήσει κάποιος εκεί πίσω. Δωράκι από θαυμάστρια; Μπααα. Δωράκι για τη σύζυγο; Υπάρχουν και οι τσέπες.

Συνεπώς τι θα μπορούσε να είναι; Δε σας λέω ακόμα. Ας πω ακόμα δυο ιστοριούλες.

Ιστοριούλα πρώτη: Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των επιτελείων των δυο υποψηφίων διήρκεσαν μήνες και κατέληξαν σε μια συμφωνία που καταγράφεται σε 250 σελίδες! Όπως καταλαβαίνετε, συζητήθηκαν τα πάντα. Οι εκπρόσωποι του Μπους επέμεναν και πέτυχαν, κατά τη διάρκεια του debate, να μη στηθούν κάμερες στην πλάτη των υποψηφίων παρά μόνο στο πλάι και μπροστά τους. Αυτό όμως δεν απέτρεψε το κανάλι που παρήγαγε το debate να στήσει τελικά κάμερες και στην πλάτη τους (εδώ σας παραδέχομαι Αμερικανάκια).

Ιστοριούλα δεύτερη: Στις 6 Ιουνίου, ο Τζορτζ Μπους εκφώνησε ένα συγκινητικό λόγο στο μέρος όπου πέθαναν χιλιάδες αμερικανοί στρατιώτες κατά τη διάρκεια της απόβασης της Νορμανδίας. Το δίκτυο CNN μετέδιδε ζωντανά τον λόγο του. Κατά τη διάρκεια της μετάδοσης ακουγόταν μια άλλη φωνή η οποία, προς έκπληξη των τηλεθεατών, εκφωνούσε τις ατάκες του Μπους, ο οποίος αμέσως μετά τις επανάμβανε.

Καταλαβαίνετε που πάει η ιστορία; Ναι, ε; Τότε θα σας μεταφέρω κι ένα περιστατικό που συνέβη κατά τη διάρκεια του debate

Ιστοριούλα τρίτη (και φαρμακερή): Ανταπαντώντας σ' ένα από τα φαρμακερά σχόλια του αντιπάλου του, Τζον Κέρι, για τον πόλεμο στο Ιράκ, ο Τζορτζ Μπους ξεκινάει να λέει: "Όπως αλλάζουν οι διάφορες πολιτικές επιταγές, αντιστοίχως αλλάζουν και οι πολιτικές απόψεις του. Και αυτός δεν είναι ο τρόπος που καλείται να ασκεί την εξουσία ο ανώτατος πολιτικός άρχοντας. Οι πληροφορίες που εγώ... εγώ... ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΩ... εγώ είχα στη διάθεσή μουήταν ακριβώς οι ίδιες με αυτές που είχε στη διάθεσή του ο αντίπαλός μου". Τη φράση "ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ" ο Μπους φαινόταν να την απευθύνει προς τη μεριά του συντονιστή του debate. Το αξιοπερίεργο είναι πως είχε ανάψει το πράσινο φως που του δίνει σήμα για να ολοκληρώσει... σε 30 δευτερόλεπτα.

Καταλήγω με τις δηλώσεις του Τζέηκομπ Μακίνα, εξπέρ στις συσκευές κατασκοπίες και ιδιοκτήτη του "Spy Store" που έγιναν στον Dave Lindorff και αναδημοσιεύονται στο Salon.com και στη Guardian. "Σίγουρα υπάρχει κάτι στην πλάτη του και φαίνεται πως είναι κάτι ηλεκτρονικό. Σύμφωνα με το μέγεθος και το σχήμα του, θα μπορούσε να είναι ο αναμεταδότης ενός συστήματος συνεννόησης δυο κατευθύνσεων. Αυτά τα συστήματα χρησιμοποιούν ένα μικροσκοπικό εξάρτημα για ωτοσυνεννόηση που τοποθετείται βαθιά μέσα στο αυτί, πράγμα που το κάνει κυριολεκτικά αόρατο. Το σήμα του αναμεταδότη είναι σχετικά αδύνατο και γι' αυτό μπορεί να "πιαστεί" και να μεταδοθεί από άλλον αναμεταδότη που βρίσκεται εκεί κοντά ή απλά να μπερδευτούν οι συχνότητες και να καταλήξει και σε άλλα αυτιά από αυτά που προορίζεται."

Για να μη σκάσετε - ιδού και η φωτό .

Λέτε;

Φυσ-αρμονία

Τα blues απλά δε γίνεται να νικηθούν. Στο http://www.bbc.co.uk/radio μπορώ και βρίσκω όλα τα είδη της μουσικής από τον κολοσσό που λέγεται BBC (thanx). Πηγαίνω στην κατηγορία "Listen by genre" και στα "Βlues", επιλέγω μια εκπομπή στην τύχη και ξεκινάω το ταξίδι..
Μικρότερος ήμουν ειδικός στη λεγόμενη air-guitar (κιθάρα αέρος, δε θέλω σάχλες με το σαλάμι) όπου υποτίθεται πως κρατάς μια κιθάρα, ηλεκτρική και σε σχήμα V κατά προτίμηση, χάρη στην οποία κάνεις φοβερά σόλο. Ε, λοιπόν, αυτό στα blues δε γίνεται. Είναι τέτοιες οι κοψιές, είναι τόσο άρυθμα (ναι, στα blues) τα γυρίσματα, που τα χρόνια εξάσκησής μου στο σπορ της αεροκιθάρας μονομιάς σκορπίστηκαν από τη νέγρικη φωνή που έμοιαζε να μου κάνει παρατήρηση. Για καμμιά air-φυσαρμόνικα με βλέπω, με τέτοιες επιδόσεις.
Όταν είμαι τυχερός, ο παραγωγός βάζει λίγο rhythm στα blues και μια σταλιά από γυναικεία φωνή. Αυτό όμως δε μοιράζεται, ακόμα και μεταξύ μας. Καλημέρα.

Μαρέ σεινά χαμό γελάς

Είχα πάει τις προάλλες σε μια ταβερνούλα για μπιφτέκια σπέσιαλ (το εννοούν). Δίπλα μας υπήρχε ένα τραπέζι τεράστιο. Να φανταστείτε πως οι δύο του κεφαλές (οι δυο άκρες) είχαν τέτοια απόσταση μεταξύ τους που αντίστοιχη συναντάς μοναχά σε έπαυλη Άγγλου Λόρδου ή καταστήματος της Nike στην Ινδία ή σε ταβέρνα που φημίζεται για τα μπιφτέκια της.

Όπως καταλαβαίνετε εγώ ανήκα στην τρίτη εκδοχή. Σιγά σιγά το τραπέζι γέμιζε, ακριβώς με τον ίδιο ρυθμό που άδειαζε το πιάτο μου (μεγάλο μπιφτέκι - ουφ - το παράκαναν με τη ντοματούλα στη σχάρα). Ο ένας μεσόκοπος άνδρας μετά τον άλλο, κατέφθαναν στο ραντεβού. Ειλικρινά τέτοιο χαμόγελο σε τόσους πολλούς άνδρες δεν έχω δει ούτε στο γήπεδο μετά από εντυπωσιακή νίκη. Αν δούλευα στην Colgate, θα είχα βρει αυτό που έψαχνα. Επίσης θα είχα βρει και καμμιά έκπτωση στις οδοντόβουρτσες αλλά ας μην πάμε εκεί (πάνε οι τροφές).

Σίγουρα δε γνωριζόντουσαν μεταξύ τους. Όποιος ερχόταν, κοίταζε τους παρευρισκόμενους, αναγνώριζε ένα-δυό γνωστούς και χάριζε ένα γάργαρο "Καλησπέρα σας" στους υπόλοιπους, οι οποίοι του το ανταπέδιδαν. Παρά τις προσπάθειές μου δεν κατάφερα να υποκλέψω τον κοινό παρονομαστή που τους είχε συγκεντρώσει εκεί (πέραν του καλού μπιφτεκιού φυσικά αλλά μου φαίνεται πως αυτό το έχετε καταλάβει μέχρι τώρα). Αν έπρεπε να μαντέψω θα έλεγα πως ήταν αστυνομικοί που είχαν βγει για φαγητό μετά τη δουλειά αφού, όμως, πρώτα πέρασαν από τα σπίτια τους για να φρεσκαριστούν. Τ' ορκίζομαι πως τέτοια χαμόγελα πρέπει να είχαν όταν ήταν μικρά παιδιά. Δεν ανέδυαν μοναχά χαρά αλλά και μια αθωότητα, μια σκανδαλιά, ένα "Επιτέλους μόνοι". Μόνο η σφεντόνα τους έλειπε.

Είχαν μαζευτεί γύρω στους 15 όταν έσκασε μύτη μια... γυναίκα. Φτου ρε ούστη. Ξαφνικά τα χαμόγελα έγιναν σαν εκείνων των τύπων του "Μαλλιά για πάντα" (πριν). Δεν ήταν τόσο ότι τους ξενέρωσε, όσο ότι κάποιοι άρχισαν ν' ασχολούνται μαζί της, χαλώντας την ομοιογένεια του τραπεζιού. Άλλοι θυμήθηκαν πως πεινούν, άλλοι βάλθηκαν να παραγγείλουν κρασί.

Η ιστορία δεν καταλήγει πουθενά. Το ότι όμως τελικά πήραν την απόφαση και παράγγειλαν τρία μισόκιλα κρασί (για δεκαπέντε άνδρες!! και μια γυναίκα) για ν' αποφασίσουν ποιά από τις τρεις ποικιλίες (κόκκινο, λευκό, ροζέ) τους αρέσει, ε αυτό, όπως και η απόφαση, είναι 100% γένους θηλυκού.

καγκουρό εξ' ουρανού !



...τι θα καταλαβουμε; τι θα καζαντίσουμε;
το ερώτημα όμως δεν ήταν τι θα καζαντίσουμε; αλλά τι σημαίνει
καζαντίζω; μετά από τόσα χρόνια που το ακούω απόφάσισα να
τα ψάξω να μάθω τι σημαίνει "καζαντίζω".
Σκέφτηκα προς στιγμή να ανάψω τον προβολέα της gotham city που σχηματίζει την φιγούρα του Μπαμπινιώτη στον ουρανό της πόλης, αλλά δεν βαριέσαι; ας ανοίξω το λεξικό του.
Ενα από τα προβλήματα όταν ψάχνω μια λέξη στις 2.000 σελίδες του
λεξικού είναι ότι ως που να τη βρω, έχουν παρελάσει από μπροστά μου χιλιάδες λέξεις με αποτέλεσμα να ξεχνάω τι ψάχνω.
έτσι λοιπόν πλησιάζοντας στο καζαντίζω βλέπω ένα πλαίσιο με τίτλο
"καγκουρό - μάννα (το)" και αντιγράφω...
<< Από τις περίεργες συμπτώσεις στην ιστορία των λέξεων είναι και αυτή που συνδέει μια παράλληλη ετυμολογική προέλευση δύο άσχετων μεταξύ τους λέξεων, των λέξεων καγκουρό και μάννα (το). Αν αληθεύει (πράγμα που δεν είναι βέβαιο) ότι η λέξη καγκουρό προήλθε από τη λέξη "ka gouro" των ιθαγενών της Αυστραλίας, που σήμαινε <<δεν ξέρω>> ( απάντηση που δώθηκε κατά την παράδοση στον εξερευνητή J.Cook, όταν ρώτησε έναν ιθαγενή ποιό είναι το όνομα του πρωτόγνωρου για εκείνον ζώου), τότε η δημιουργία της λέξης μοιάζει με εκείνη της λέξης μάννα. Σύμφωνα με την Π.Δ. μάννα ήταν η ερώτηση <<τι είναι τούτο>> (από εβρ. man hu?) που απηύθυναν οι Εβραίοι μεταξύ τους με απορία, όταν ο Θεός τους έστειλε το μάννα αντί του άρτου. Επομένως, τόσο η λέξη καγκουρό όσο και η λέξη μάννα προήλθαν από τη δήλωση απορίας και άγνοιας για αυτό που δήλωσε τελικά κάθεμία από τις δύο λέξεις >>

Υ.Γ. τι σημαίνει "καζαντίζω" ; ααααα! ka gouro !

Σαγήνη ( ή η δύναμη κάποιου να γοητεύει)



Γιατί μας ελκύει το τέλος των πραγμάτων; Γιατί κανείς πλέον δεν υμνεί την αυγή, ενώ όλοι υμνούν τη δύση; Γιατί μας ελκύει περισσότερο η πτώση της Τροίας απ' όσο οι περιπέτειες των Αχαιών; Γιατί ενστικτωδώς σκεφτόμαστε την ήττα του Βατερλώ και όχι τη νίκη; Γιατί η τραγωδία έχει κερδίσει ένα σεβασμό που η κωμωδία δεν κατορθώνει να προκαλέσει; Γιατί αισθανόμαστε ότι το ευτυχισμένο τέλος είναι πάντα ψεύτικο; Γιατί οι νικημένοι είναι για τη μνήμη οι νικητές; Γιατί ο βίαιος θάνατος είναι τώρα τόσο εύκολος; Στο περίφημο κείμενό του για τη «σαγήνη του ολέθρου» ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες παρατηρεί ότι η εποχή μας είναι ικανή μόνο για την τραγωδία και την ελεγεία. Ο εφιάλτης είναι αρκετά πιο ελκυστικός από το όνειρο. Μια βόλτα στα δελτία ειδήσεων και στον τρόπο που παρουσιάζουν τα γεγονότα επιβεβαιώνει τον Αργεντίνο συγγραφέα. Χειμώνιασε και πάλι και πουθενά δεν υπάρχει χώρος για μια αχτίδα φωτός. Ο όλεθρος συνεχίζει να σαγηνεύει...

της Νατάσας Μπαστέα από ΤΑ ΝΕΑ.

τι καλοκαίρι κι αυτό ;



παίρνουμε ένα σκίτσο του Κυρ, προσθέτουμε μια επιτυχία ακόμα και έχουμε ένα αναμνηστικό του καλοκαιριού του 2004.
Ένα καλοκαίρι που δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Τόσο έντονο που μας έλειψε ο Αύγουστος, ο μήνας της ραθυμίας και της ηρεμίας.
Ο μήνας που δεν υπάρχουν ειδήσεις και σημαντικά γεγονότα.
Αλήθεια που ήταν αυτός ο Αύγουστος φέτος;

Τί γαρ οίδας, Λεωνίδας;

Aυτά τα χαστούκια της πραγματικότητας, πάντα την κατάλληλη στιγμή. Βολτάριζα χθες στο Μοναστηράκι, έφαγα κεμπάπ στο Θανάση, κατέβηκα με τα πόδια προς Θησείο για χώνεψη, κοντοστάθηκα στη συναυλία και έκανα ότι είδους χαζομαρίτσα σε ωθεί να πράξεις η θέα της φωτολουσμένης Ακρόπολης. Μακάριζα την τύχη μου καθότι την ώρα που τα συνειδητοποιούσα όλα αυτά, η κοπέλα που τραγουδούσε ξεκίνησε μια μπλουζ έκδοση του "Summertime" (in Athens).

Ούτε Κεντέρης, ούτε Θάνου στον ορίζοντα.

Μέχρι που ξεπετάχτηκε ο Λέων-ίδας ("τι γαρ οίδας;") Σαμπάνης και οι φλόγες ξαναθέριεψαν. Ας βάλουμε για λίγο στο νου μας την εικόνα του Λεωνίδα που παραπατάει για να κρατήσει την μπάρα και τελικώς κατορθώνει να στεριώσει στο ταπί φέρνοντας το δεξί του πόδι μπροστά. Ας μας έρθει ξανά στα μάτια η κορούλα του Λεωνίδα που αγκαλιάζει τον πατέρα της τόσο δυνατά που τον ρίχνει κάτω και γίνονται μαζί ένα κουβάρι δυο ανθρώπων, μια ανθοδέσμης και ενός χάλκινου μεταλλίου.

2 φορές παραπάνω τεστοστερόνη από τα κανονικά επίπεδα και 2 φορές χειρότερο το συναίσθημα αυτών των Ολυμπιακών Αγώνων.

Άλλο ένα τέτοιο και πλέον θα πανηγυρίζω μοναχά για αθλητές που θα αγωνίζονται σε άθλημα το οποίο θα θεωρεί "ντόπα" και "βοήθημα" τον διπλό εσπρέσσο πριν τον αγώνα.

ανάβεις φωτιές, ανάβεις κι όλα τα καις!



Και ξάφνου, ακούγοντας τα μπαμ-μπουμ, βγήκαμε έξω να προλάβουμε τα πυροτεχνήματα.
WoW τρομερά! κατευθείαν όμως παρουσιάζονται οι δύο απορίες που δημιουργούνται κάθε φορά που βλέπουμε πυροτεχνήματα, από που είναι και γιατί τα πετάνε; η πρώτη εικασία "είναι από κανά γάμο στο Γαλάτσι" διήρκησε λιγότερο και από τον κρότο μιας κροτίδας. Η δεύτερη όμως "είναι από το σπίτι της άρσης βαρών στο Γαλάτσι" της οποίας εμπνευστής ήμουν εγώ φάνηκε να μας ικανοποιεί όλους. Άσε που η τοποθεσία Γαλάτσι βρισκόταν και στις δύο υποθέσεις, οπότε φαινόταν σίγουρη.
Το γεγονός ότι τα πυροτεχνήματα παραήταν εντυπωσιακά αλλά και το ότι είχε περάσει κανά δεκάλεπτο "συνεχούς ροής" έδωσαν πληροφορίες για καινούργιες σκέψεις όπως ότι "λίγα είναι τα άτομα που θα μπορούσαν να πληρώσουν για ένα τέτοιο show ". Κοιτώντας καλύτερα το μέρος όπου εκτόξευαν τα πυροτεχνήματα το Γαλάτσι άρχισε να χάνει έδαφος με το Ψυχικό και τη Φιλοθέη να είναι τα φαβορί. Αν προσθέσουμε και το ότι έχουμε ολυμπιακούς αγώνες δεν ήταν δύσκολο για την απομηχανής-υπόθεση-θεά να κάνει την εμφάνιση της
-<< λέτε να είναι από την Γιάννα; >>
πάνω που πήγαμε να συμφωνήσουμε σε όλα ειπώθηκε κάτι πιό σημαντικό
-<<Συγγνώμη ρε παιδιά αυτό εκεί στο δάσος... μήπως είναι φωτιά>>


(Houston we got a problem!)
Το τηλέφωνοοοοοοοοο ρεεεεεε



Υ.Γ. ένα μεγάλο μπράβο στον Λεωνίδα Σαμπάνη γιατί με την υπερπροσπάθεια του και το χάλκινο μετάλλιο μας θύμισε τι συγκινήσεις προσφέρει η άρση βαρών αλλά κυρίως μας θύμισε ότι το σπίτι της άρσης βαρών είναι στη Νίκαια και όχι στο Γαλάτσι.




μόχα



είναι δίσκοι που βγαίνουν χωρίς φανφάρες και εφέ.
τους ανακαλύπτεις και λες που ήταν τόσο καιρό αυτό.
χρειάζεται μόνο λίγος χρόνος για να καταλάβεις πόσα χρόνια θα περάσεις μαζί του.
μέσα στον κήπο της δικιάς μου μοναξιάς
κάτι παιδιά που γκρέμισαν το φράχτη
μου'παν σε είδαν πάλι απ'έξω να περνάς και
ύστερα είπαν η αγάπη θα΄ρθει θα'ρθει.
στίχοι που έχουν ζήσει έρωτες και λύπες, στίχοι που έχουν πετάξει, που έχουν ταξιδέψει σε θάλασσες, στίχοι για χρόνια φυλακισμένοι δραπέτευσαν.
το ωραιότερο τραγούδι που'χω ακούσει
το είπε ένας καπετάνιος πριν πεθάνει
"το πιο ωραίο είναι το επόμενο λιμάνι"
Αφού λοιπόν ξεχάστηκα λέγεται ο προσωπικός δίσκος του Παύλου Παυλίδη με τους στίχους του και την φωνή του να σε ταξιδεύουν χωρίς την παρουσία ηλεκτρονικής μουσικής που έκανε ολοένα και πιο αισθητή την παρουσία της στους τελευταίους δίσκους των σπαθιών.
Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
ήταν ωραία η ζωή ήταν ωραία
Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε από το χάρτη
και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει
κάποιον να πάρει αγκαλιά να του μιλάει
τον πιο μικρό τον πιο αθώο ναύτη
Μόχα ο τρελλός Μόχα ο σοφός Μόχα ο πνιγμένος
Μόχα αυτός που όσο αν πιεί δε μεθεάει
μεσ στο λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει.

Ευτυχισμένος ο καινούργιος Αύγουστος

Αυτή η ομορφιά της Αθήνας, ιδιαιτέρως κατά το βραδάκι που δροσίζει και φωταγωγείται οτιδήποτε άξιο φωτός, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την παραμονή της πρωτοχρονιάς κάθε έτους. Μόνο που αυτή τη φορά, την έχουμε κάθε μέρα και για όλον το μήνα. Θέλω να καταλήξω πως... ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΤΑ ΔΩΡΑ... να τα φέρει αμέσως πίσω γιατί αλλιώς θα τον καταραστώ να βρεθεί κλεισμένος σ' ένα δωμάτιο με τον Απόστολο Γκλέτσο ο οποίος θα έχει όρεξη για πολιτική συζήτηση με ολίγον από θρησκεία. Πωπω, πήγε 05.00; Καλημέρα!

Ποιός είν' αυτός ο αψηλός;

Μια μικρή λεπτομέρεια. Όταν ένας ασθενής στην ίδια κλινική, ρώτησε τον Μαραντόνα "Εσύ ποιός είσαι;", ο Ντιέγκο απάντησε "Ο Μαραντόνα" και ο ασθενής αναφώνησε "Καλά οκ, τότε κι εγώ είμαι ο... Πελέ". (true story)

Όταν ο μακαρίτης Άιρτον Σένα βρισκόταν στο Λονδίνο για τον αγώνα του Σίλβερστοουν, έτρεχε με την Porsche του με 120mph (περίπου 185 χιλιόμετρα ανά ώρα) και τον σταμάτησε η τροχαία. Όταν ο Άγγλος αστυνομικός διαπίστωσε με πόσα πήγαινε, του είπε: "Καλά ρε μεγάλε, ποιός νομίζεις πως είσαι; Ο Νάιτζελ Μάνσελ;". (true story)

Ποιός είναι αυτός ο τρελλός;

Αυτο πρέπει να ακούγεται στην ψυχιατρική κλινική της Αργεντινής όπου νοσηλεύεται ο Ντιέγκο Μαραντόνα, στην προσπάθεια του να απεξαρτηθεί πλήρως (...) από την κοκα'ί'νη.
Σύμφωνα με τον ίδιο σε αυτήν την κλινική υπάρχει ένας που πιστεύει ότι είναι ο Ναπολέων κάποιος άλλος που πιστεύει ότι είναι ο (εθνικός ήρωας) στρατηγός Σαν Μάρτιν, οπότε όταν λέει και αυτός ότι είναι ο Μαραντόνα... δεν τον πιστεύει κανείς.

Ένα λαχταριστό κομμάτι

Ο πραγματικός σχολιασμός της καθημερινότητας και ο καθημερινός σχολιασμός της πραγματικότας, σε συσκευασία πίτας. Νοστιμότερα δε γίνεται!