Κι αν μας αντέξει το φλουρί, θα φανεί στη βασιλόπιτα

2000 ευχές για υγεία και 6 υποκειμενικές για όλα τα υπόλοιπα.


1. Είθε η ελληνική blogόσφερα να εξακολουθήσει να είναι αμείλικτη με τον εαυτό της, συγκαταβατική με τους αναγνώστες-τουρίστες και προσεκτική με τους ανιχνευτές ταλέντων.

2. Είθε η Δήμαρχος Αθηναίων να φυτεύσει 1 εκατομμύριο καραβάκια στην πόλη μας (αφού δεν καταφέρνει το 1 εκατομμύριο δεντράκια).

3. Είθε να απαγορευτούν τα Jeep από τα προάστια και να επιτρέπονται μόνο στο κέντρο της Αθήνας, κατά προτίμηση γύρω από τη Βουλή.

4. Είθε να προσφύγει επιτέλους κάποιος φίλαθλος στην αθλητική δικαιοσύνη και να ζητήσει τα λεφτά του εισιτηρίου του πίσω από τις ελληνικές ομάδες που κακοποιούν το άθλημα και τη νοοτροπία μας.

5. Είθε η Θεία (τηλε)Δίκη να απονεμηθεί στους τηλεδικαστές.

6. Είθε η καθημερινόπιτα του καθενός από εμάς να έχει τους πιο ευρηματικούς τίτλους και τις πιο ευφάνταστες ανατροπές.

Χρόνια πολλά.

Ευχάριστα τα νέα για τους λεπρούς στην Ελλάδα

Καλά μαντάτα για τους συμπαθείς λεπρούς σύμφωνα με την ελευθεροτυπία
Ως γνωστό η πρόσβαση στα μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό, ηλεκτρικός, τραμ...) τους είχε απαγορευτεί πριν από τους Ολυμπιακούς για θέματα ασφαλείας.
Και επειδή ουδέν μονιμότερο του προσωρινού μετά τους Ολυμπιακούς το μέτρο αυτό δεν πάρθηκε πίσω με αποτέλεσμα οι ταλαίπωροι λεπροί να βασανίζονται ακόμα.
Από σήμερα όμως σύμφωνα με απόφαση του ΗΣΑΠ (ηλεκτρικός) οι λεπροί μπορούν να χρησιμοποιούν αυτό το μέσο επιβιβαζόμενοι αποκλειστικά στο τελευταίο βαγόνι κάθε συρμού, ενώ δεν θα επιτρέπεται η παρουσία περισσοτέρων από δύο στο ίδιο βαγόνι.
α! σημειώνεται ότι δεν θα επιτρέπεται η χρήση του μέσου :

* Τις καθημερινές, από τις 6.15 ώς τις 9.30 το πρωί και από τις 12 το μεσημέρι ώς τις 6 το απόγευμα.

* Κατά τις ημέρες και ώρες διεξαγωγής εκδηλώσεων σε αθλητικές εγκαταστάσεις που εξυπηρετούνται από τον ΗΣΑΠ (ΣΕΦ, ΟΑΚΑ, Καραϊσκάκη, κ.τ.λ.)

* Με επιβίβαση ή αποβίβαση στους σταθμούς Αττικής, Μοναστηρακίου και Ομονοίας.

Τέλος οι λεπροί - επιβάτες δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν τους ανελκυστήρες και τις κυλιόμενες σκάλες των σταθμών, ενώ για προφανείς λόγους δεν επιτρέπεται η... βόλτα στις αποβάθρες.

Η ορθοδοξία δείχνει τον δρόμο

Περιμένω αρκετά χρόνια να δω πότε οι ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί θα αρχίσουν να προσφέρουν τις εκπομπές τους για κατέβασμα. Να μπορείς να σεφάρεις το βράδυ σπίτι σου με την ησυχία σου και ταυτόχρονα να ακούς τον Τζούμα (87,7 9-11) που είναι πρωινός τύπος. Τώρα με την μόδα των podcast ίσως να δούμε ένα βήμα προς τα εκεί. Κατεβάζεις την εκπομπούλα σου και την ακούς όποτε γουστάρεις, πολύ θα ήθελα τώρα που έιναι μεσάνυχτα να άκουγα την πρωινή εκπομπή του Ψαριανού (92.6 12?-2).
Το μόνο podcast εν μέρει ελληνικό αλλά 100% ορθόδοξο που έχω βρει είναι αυτό
από την ελληνορθόδοξη εκκλησία στο Οχάιο, μεράκλωσες και θες έναν εσπερινό να έρθεις στα ίσα σου; NO PROBLEM !

rape me

Πρόλογος:
Η χειρότερη ταινία όλων των εποχών δε σε λυτρώνει στο 40λεπτο ώστε να σηκωθείς να φύγεις. Η χειρότερη ταινία όλων των εποχών σε κρατάει καθηλωμένο επί δυόμιση βασανιστικές ώρες ακροβατώντας ανάμεσα στο αιώνιο ερώτημα του σινεφίλ: "Να φύγω ή να μη φύγω; Ιδού η απορία". Η κακή ταινία απαντάει αμέσως "Να φύγεις". Η χειρότερη όλων των εποχών απαντάει "Κάτσε λίγο ακόμα. Μπορεί κάτι ν' αλλάξει".


Κυρίως θέμα : είδα το last days του Gus Van Sant...

Επίλογος : είμαι δυνατότερος, διαθέτω μια φράση-υπερόπλο που αποτρέπει από την αυτοκτονία τους σταρ. ΜΗΗΗ θα κάνει ταινία τις τελευταίες μέρες σου ο Gus Van Sant!

οι nirvana πάντως δεν παύουν να είναι το δεύτερο καλύτερο grunge συγκρότημα που έβγαλε ποτέ το Seattle

ως πρώην PCνός δηλώνω "Το Macmini είναι τρέλλα"


ευτυχώς που έχω ακόμα το παλιό κουτί για να ακουμπάω κάπου το μηλαράκι


στο επόμενο ποστ θα βάλω κατατοπιστικές και υψηλής ευκρίνειας φωτογραφίες για το πως κάνουμε overclock από 1.25 σε 1.42 MHz πειράζοντας την μητρική πλακέτα. Ως τότε μαζέψτε τα απαραίτητα σύνεργα Macmini, ψαλιδάκι, κατσαβίδι, σπάτουλα, κολλητήρι και ένα φραπέ.

Καλώς σας βρίσκω

100 μέρες χωρίς ίντερνετ και μόλις έκατσα στο πισί επέλεξα στον όπερα "continue from last time" για να δω τι χάζευα στα μέσα του Ιούνη. Δεν μου έλειψε τόσο το ίντερνετ στην Πάρο όσο το ραδιόφωνο και οι μουσικές της Αθήνας, 100 μέρες χωρίς pearl jam και σπαθιά ήταν πάρα πολλές. Ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να ξανακούσω τοπική διαφήμιση μπακάλικου/ Dia/ ταβέρνας για πολύ καιρό ακόμα.
Τα δέκα πράματα που έμαθα αυτό το καλοκαίρι με σειρά αυξανόμενης σημασίας είναι το εξής ένα, πρέπει να είσαι πολύ μαζόχας για να πας διακοπές τον Αύγουστο και δη σε πολυσύχναστο νησί όπως η Πάρος (από την οποία κατάγονται γνωστοί τραγουδιστές όπως ο Πέτρος Ίμβριος, ο Κώστας Μακεδόνας...).

Είναι πολύ περίεργο πάντως να μένεις σε ισόγειο να δουλεύεις σε ισόγειο να κυκλοφορείς να βγαίνεις σε ισόγεια και μόλις γυρνάς στην Αθήνα να ανεβαίνεις στο διαμέρισμα του τέταρτου ορόφου, κάτι δεν μου πάει καλά, ο μισός εαυτός μου περιμένει να επιστρέψει στη γη.

ΥΓ1. όσο φθινοπωροχειμωνιάζει θα προτείνω και τα καλύτερα μέρη της Πάρου που θα μπορούσε ο καθένας να είχε επισκεφτεί μέσα στο καλοκαίρι αν τα είχα ήδη προτείνει...

ΥΓ2. Μένοντας βέβαια σε ισόγειο στην εξοχή μπορείς άνετα να κάνεις διατριβή στην εντομολογία. Πραγματικά δεν ήξερα ότι υπάρχει ένα μικρό έντομο σαν σκαθάρι που όταν το κλωτσάς γίνεται μπάλα...

ΥΓ3. Τι κάθομαι και γράφω; χρειάζομαι επειγόντως μια γκατζετοτεχνολογική ένεση! macmini σου έρχομαι. I'm ready to switch

Βόλτα με κλεμμένο αμάξι

Μια απαραίτητη διευκρίνιση.

Η φράση "Διάβαζα ένα άρθρο για τη μοναξιά..." με την οποία ξεκινάει το προηγούμενο σχόλιο, δεν σχετίζεται σε καμία περίπτωση με αυτό εδώ το σχόλιο. Άλλωστε, εκείνο γράφτηκε (και δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ") μια μέρα αργότερα. Έτυχε και το είδα στη μόλις 2η φορά που διαβάζω "ΤΑ ΝΕΑ" στο 2005. Ποιές οι πιθανότητες...

Έχει (;) πολύ ενδιαφέρον πάντως να διαβάσει κάποιος την προσέγγιση δύο ανθρώπων στο ίδιο θέμα χωρίς καμία συνεννόηση. Μήπως όμως θα έπρεπε να είχε αναφερθεί ότι πρόκειται για "ξένο" άρθρο;

Έστω με ένα τυπικό "Διάβαζα ένα άρθρο για τη μοναξιά..."

Εσύ. Μίλα μου όσο θες

Διάβαζα ένα άρθρο για τη μοναξιά και τί κάνει το διαδίκτυο γι' αυτήν.

Πριν λίγο καιρό, ένας/μια χρήστης έγραψε στο φόρουμ ενός τεχνολογικού -άσχετο- site την εξής φράση:

"I am lonely. Will anyone speak 2 me?"

Λίγη ώρα μετά, ήρθε η πρώτη απάντηση: "OK, so how are you?". Λίγο μετά συνέβη κάτι εξαιρετικό. Ο προγραμματιστής της σελίδας την είχε "γράψει" τόσο καλά που οι αραχνούλες του Google την τσίμπησαν και την κατέταξαν πρώτη στα αποτελέσματα αναζήτησης με τίτλο "I am lonely".

Xαμός. Κρίνοντας από τα μηνύματα, πολύς κόσμος έμπαινε στο Google και έγραφε "I am lonely".

"Νιώθω τόσο ανακούφισμένος που τόσοι άνθρωποι νιώθουν το ίδιο με εμένα"
"Είναι 3 το πρωί. Μόλις ξύπνησα δίπλα στο αγόρι μου και νιώθω τόσο απίστευτα μόνη και λυπημένη"
"Είχα μεγάλη οικογένεια και τώρα μου απέμειναν μερικοί θείοι και θείες. Οι φίλοι μου προχώρησαν με τη ζωή τους και παντρεύτηκαν. Κάτι θα πρέπει να έχω κάνει για να το αξίζω αυτό"
"Σας προτείνω δύο πράγματα. Πρώτον, αγοράστε ένα όπλο. Δεύτερο, πυροβολήστε τον εαυτό σας στο κεφάλι. Άντε γαμηθείτε και μη ξανα-postάρετε τέτοιες αδερφίστικες μαλακίες ξανά"

Σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να ανταποκρίνεται και, βοηθούμενος από την ανωνυμία που σου επιτρέπει να παραδεχθείς πως "Ναι, νιώθω μοναξιά. Είμαι μόνος/η", να καταθέτει τα πραγματικά του συναισθήματα. Όσο και αν κάποια έτειναν προς τη μελαγχολία ή τις τάσεις αυτοκτονίας, η πλειοψηφία των μηνυμάτων ήταν πραγματικά θεραπευτική.

Σύντομα, δημιουργήθηκε μια κοινότητα κλειστή, αποτελούμενη από "Έγραψα ότι είμαι μόνος στο Google" και "από στόμα σε στόμα" χρήστες. Μέχρι τη στιγμή που ένα σχετικό άρθρο εμφανίστηκε στο λαμπερό New Yorker.

Το forum γέμισε με άσχετους, περίεργους και γενικότερα χρήστες που ανήκουν στο είδος του "διαδικτυακού τουρισμού". Η αρχική κοινότητα συσπειρώθηκε, αντιστάθηκε αλλά σύντομα οι χρήστες που ερχόντουσαν λόγω του άρθρου στο New Yorker υπερκέρασαν αυτούς που πήγαιναν λόγω του "I am lonely" στο Google.

Αυτά.
Με ενοχλεί η φράση "τα συμπεράσματα δικά σας" αλλά με ενοχλεί εξίσου και η μασημένη τροφή. Συνεπώς θα αρκεστώ να παραλληλίσω το γεγονός που μόλις ανέφερα με αυτό των άρθρων στυλ "Ανακαλύψαμε τα ελληνικά blogs, κάναμε μάνι μάνι copy-paste δύο ατάκες και σας παρουσιάζουμε τα καλύτερα σε βάθος χρόνου (μιας ημέρας, γιατί τόσο είχαμε στη διάθεσή μας)".

Ωραίο το "Αδερφέ, μας γράφει η Efimerida" αλλά απείρως καλύτερο "Αδερφέ, μας προτείνει ο friksos.blogspot.com".

Kαλημέρα μας και χρόνια πολλά στην καθημερινόπιτά μας που έκλεισε ένα έτος.

Ποιά Euro-vision; Εδώ εμείς χάνουμε στην Universal-vision!

Δεν είμαι σίγουρος ποιά ήταν η τελευταία φορά που κοίταξα με αγωνία μια σελίδα χαρτί προσπαθώντας να βρω αν ήταν μέσα ή όχι το όνομά μου. Αν έπρεπε να πω μια θα ήταν η μέρα που, ως φαντάρος, κοίταζα τις υπηρεσίες της μονάδας για να δω αν έχω έξοδο (είχα) και όταν βγήκα αγόρασα ένα περιοδικό με το οποίο είχα ξεκινήσει συνεργασία και με την ίδια ανησυχία έψαξα το όνομά μου στο συντακτικό τιμ και κατόπιν το άρθρο το ίδιο. Ναι, αυτή θα επέλεγα.

Την ξαναένιωσα αυτή την αγωνία πρόσφατα, όταν φόρτωσε στο παράθυρο που διάβαζα η λίστα με "Τα μουρμουρίσματα της Γης". Είναι τα 27 τραγούδια που επέλεξε για τη NASA μια επιτροπή ειδικών με προεξάρχοντα τον Δρ Καρλ Σέιγκαν του Πανεπιστημίου Κορνέλ. Είναι τα τραγούδια που χάραξαν στον περίφημο "χρυσό δίσκο" που λειτουργεί ως χρονο-κάψουλα και συνοδεύει τα Voyager 1 και 2 στις διαγαλαξιακές (!) τους εκδρομές.

Η λίστα:

Music On Voyager Record

* Bach, Brandenburg Concerto No. 2 in F. First Movement, Munich Bach Orchestra, Karl Richter, conductor. 4:40
* Java, court gamelan, "Kinds of Flowers," recorded by Robert Brown. 4:43
* Senegal, percussion, recorded by Charles Duvelle. 2:08
* Zaire, Pygmy girls' initiation song, recorded by Colin Turnbull. 0:56
* Australia, Aborigine songs, "Morning Star" and "Devil Bird," recorded by Sandra LeBrun Holmes. 1:26
* Mexico, "El Cascabel," performed by Lorenzo Barcelata and the Mariachi México. 3:14
* "Johnny B. Goode," written and performed by Chuck Berry. 2:38
* New Guinea, men's house song, recorded by Robert MacLennan. 1:20
* Japan, shakuhachi, "Tsuru No Sugomori" ("Crane's Nest,") performed by Goro Yamaguchi. 4:51
* Bach, "Gavotte en rondeaux" from the Partita No. 3 in E major for Violin, performed by Arthur Grumiaux. 2:55
* Mozart, The Magic Flute, Queen of the Night aria, no. 14. Edda Moser, soprano. Bavarian State Opera, Munich, Wolfgang Sawallisch, conductor. 2:55
* Georgian S.S.R., chorus, "Tchakrulo," collected by Radio Moscow. 2:18
* Peru, panpipes and drum, collected by Casa de la Cultura, Lima. 0:52
* "Melancholy Blues," performed by Louis Armstrong and his Hot Seven. 3:05
* Azerbaijan S.S.R., bagpipes, recorded by Radio Moscow. 2:30
* Stravinsky, Rite of Spring, Sacrificial Dance, Columbia Symphony Orchestra, Igor Stravinsky, conductor. 4:35
* Bach, The Well-Tempered Clavier, Book 2, Prelude and Fugue in C, No.1. Glenn Gould, piano. 4:48
* Beethoven, Fifth Symphony, First Movement, the Philharmonia Orchestra, Otto Klemperer, conductor. 7:20
* Bulgaria, "Izlel je Delyo Hagdutin," sung by Valya Balkanska. 4:59
* Navajo Indians, Night Chant, recorded by Willard Rhodes. 0:57
* Holborne, Paueans, Galliards, Almains and Other Short Aeirs, "The Fairie Round," performed by David Munrow and the Early Music Consort of London. 1:17
* Solomon Islands, panpipes, collected by the Solomon Islands Broadcasting Service. 1:12
* Peru, wedding song, recorded by John Cohen. 0:38
* China, ch'in, "Flowing Streams," performed by Kuan P'ing-hu. 7:37
* India, raga, "Jaat Kahan Ho," sung by Surshri Kesar Bai Kerkar. 3:30
* "Dark Was the Night," written and performed by Blind Willie Johnson. 3:15
* Beethoven, String Quartet No. 13 in B flat, Opus 130, Cavatina, performed by Budapest String Quartet. 6:37

Πίστευα πως η λίστα είχε χώρο για ένα ελληνικό κομμάτι. Όχι (μόνο) λόγο ψώνιου αλλά και επειδή πιστεύω ότι έχουμε τραγούδια που είναι τα δικά μας "Number One" και ας μην είναι το "Μy Number One".

Ακόμα δεν ξέρω ποιό τραγούδι θα έβαζα αν μου ζητούσαν "έναν αντιπροσωπευτικό ελληνικό ήχο/τραγούδι".

Ας διαβάσουμε πρώτα τα δικά σας να πάρουμε μια ιδέα...

Να καταργηθεί η αργία της πρωτομαγιάς

Πολύ καλά έκανε η κυβέρνηση και κατήργησε (δυστυχώς μόνο για φέτος) την αργία της πρωτομαγιάς. Από που κι ως που μια απεργία να ξεφτυλίζεται σε αργία;

Ως γνωστόν η απεργία θέλει θυσία και δυναμική, η απεργία εκφράζει αλληλεγγύη μα πάνω από όλα αντίδραση. Και επειδή η αντίδραση θέλει και δράση, ευτυχώς φέτος είχαμε δράση ,την απόφαση της κυβέρνησης. Οπότε η πιθανότητα για μια απεργία-εορτασμό είναι ευνοϊκή.

Μα νοείται απεργία με την συγκατάθεση και πάνω από όλα την βοήθεια της κυβέρνησης; Δηλαδή τι θέλουν για να απεργήσουν; να εγγυηθεί η κυβέρνηση ότι θα είναι αργία ,οπότε δεν θα υπάρξουν προβλήματα στη δουλειά αλλα και στο μισθό, να τους πάρουν από το χεράκι για να τους πάνε να διαδηλώσουν; λεωφορειάκι να βάλουμε; κανά επίδομα για τα οδοιπορικά;

Αυτή η λογική των συνδικαλιστών μου θυμίζει κάποια παιδιά στο σχολείο, που όταν θέλαμε να κάνουμε μια διαμαρτυρία-αποχή ρωτούσαν «απουσία θα πάρουμε;»!

Αλλά για ποιούς συνδικαλιστές (θεέ μου δεν ντρέπονται να ανήκουν σε κόμματα;) και ποια ΓΣΕΕ μιλάμε; η ΓΣΕΕ δεν είναι αυτη που από τότε που έπεσε το ΠΑΣΟΚ (μέλη του οποίου είναι ο Πολυζωγόπουλος τωρινόςπρόεδρος-μελλοντικός υπουργός και ο Πρωτόπαπας πρών πρόεδρος της ΓΣΕΕ -πρώην υπουργός-μελλοντικός υπουργός) την έπιασε ο πόνος για την γνώμη του κόσμου παραγγέλνοντας γκάλοπ για λογαριασμό της; (Τα γκάλοπ που βγαίνουν κατα καιρούς με άσχημα μαντάτα για την κυβέρνηση είναι παραγγελία του Μπόμπολα ή της ΓΣΕΕ)

Οι "συνδικαλιστικοί" φορείς των εργαζομένων δεν μπορούν δηλαδή να κυρήξουν πανελλαδική απεργία για την Τετάρτη 11 Μαίου; πόσο πιο εύφορο πρέπει να είναι το έδαφος για να αποκτήσει η Πρωτομαγιά το κύρος της;

Υ.Γ. Κύριε πρωθυπουργέ αν ούτε φέτος δεν γίνει την πρωτομαγιά μια απεργία της προκοπής έχω να προτείνω το έσχατο μέτρο για του χρόνου ως τελευταία ευκαιρία.

Να απαγορευτεί δια νόμου κάθε είδους απεργία-διαμαρτυρία. Την τήρηση της εν λόγω διαταγής να αναλάβουν αποκλειστικά Αμερικάνοι αστυνομικοί απο το Σικάγο.

Ίσως τότε να ξυπνήσουμε.

Και οι εφημερίδες έχουν ψυχή

Σήμερα αντιμετώπισα επιτυχημένα το αναγνωστικό bungee-jumping που πάντα δίσταζα να πραγματοποιήσω. Κυριάρχησα σε μια από τις δυνατότερες ρουτίνες μου. Νίκησα έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μου.

Αγόρασα μια πλήρη εφημερίδα Σαββατοκύριακου και... διάβασα πρώτα την εφημερίδα, μετά τις οικονομικές σελίδες, μετά τα αποσπάσματα από τον Ξένο Τύπο, μετά τα τεχνολογικά νέα.

Σε αντίθεση με κάθε άλλη φορά, προσπέρασα το ένθετο με τα τηλεοπτικά νέα και τις συνεντευξούλες και το γυαλιστερό περιοδικό με τις ιλουστρασιόν σελίδες.

Το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό:

Νύσταξα! (τουλάχιστον όμως το κατάφερα)

Το χειρότερο σχόλιο όλων των εποχών

"Καλά που να σ' τα λέω. Χθες είδαμε με την Αφροδίτη, τη χειρότερη ταινία όλων των εποχών. Αφού να φανταστείς στα 40 λεπτά σηκωθήκαμε και φύγαμε. Μιλάμε..."

Λέει ψέμματα. Η χειρότερη ταινία όλων των εποχών δεν είναι έτσι.

Η χειρότερη ταινία όλων των εποχών δε σε λυτρώνει στο 40λεπτο ώστε να σηκωθείς να φύγεις. Η χειρότερη ταινία όλων των εποχών σε κρατάει καθηλωμένο επί δυόμιση βασανιστικές ώρες ακροβατώντας ανάμεσα στο αιώνιο ερώτημα του σινεφίλ: "Να φύγω ή να μη φύγω; Ιδού η απορία". Η κακή ταινία απαντάει αμέσως "Να φύγεις". Η χειρότερη όλων των εποχών απαντάει "Κάτσε λίγο ακόμα. Μπορεί κάτι ν' αλλάξει".

Και συνεχίζει να σε ταλαιπωρεί. Μέχρι και οι τίτλοι τέλους δε μοιάζουν για τίτλοι τέλους αλλά για "Μήπως όμως δεν τελείωσε;". Χρειάζεται ν' ανάψουν τα φώτα για να το συνειδητοποιήσεις. Μόλις είδες την χειρότερη ταινία όλων των εποχών.

Όπου ταινία μπορείτε να βάλετε βιβλίο, σχόλιο, ανέκδοτο. Το χειρότερο βιβλίο όλων των εποχών δεν το εγκαταλείπεις στο τρίτο κεφάλαιο. Το διαβάζεις μέχρι τέλους, μέχρι το σημείωμα για την εταιρεία εικονογράφησης.

Τη χειρότερη άποψη όλων των εποχών δεν την ξεφορτώνεσαι αλλάζοντας κανάλι στα 5 λεπτά. Σου επιβάλλεται για όλη τη διάρκεια της ξεθυμασμένης μπαταρίας του τηλεχειριστηρίου.

Το χειρότερο σχόλιο όλων των εποχών δεν το προσπερνάς για το επόμενο, στην πρώτη αράδα. Το διαβάζεις δύο φορές για να βεβαιωθείς πως είναι αυτό που υποψιάζεσαι.


Μόνο το χειρότερο ανέκδοτο διαφέρει ελαφρά καθώς δεν αρκεί μόνο να μη σου αρέσει, να είναι μακροσκελές και να το υποστείς μέχρι τέλους. Είναι απαραίτητο να το έχεις ξανακούσει κάπου αλλού, πριν ξεκινήσει η αφήγησή του.

Σχολιάστε.

Σαρακοστιανά



Λοιπόν σήμερα 14 Μαρτίου είναι Καθαρή Δευτέρα, η Κυριακή του Πάσχα πέφτει
1 Μαΐου. Εάν μετρήσουμε τις μέρες θα δούμε ότι απέχουμε 48 μέρες από το Πάσχα. Αυτή η ξακουστή νηστεία των 40 ημερών που κολάει; ή είναι νηστεία σαρακοστής (δηλαδή 40 ημερών) μέχρι να ξεκινήσει η Μεγάλη εβδομάδα; ...οπότε μετά σου λένε, έλα τώρα 40 μέρες νήστεψες κάνε υπομονή μέχρι την Κυριακή! κάπου εδώ πρέπει να κολαέι και η Πεντηκοστή, αλλά γιατι σήμερα δεν φάγαμε πεντηκοστιανό ταραμά;

Υ.Γ. άμα έχω κάνει κάποια ανακάλυψη να μου το πείτε γιατί το κλίμα των ημερών προσφέρεται για διεκδικήσεις από την εκκλησία.

τεστ γήρανσης

Όσα περισσότερα θυμάσαι τόσο το χειρότερο για σένα...



Tον Άι-Bασίλη τα Xριστούγεννα, στο Mινιόν

Tα Rollers στην Kηφισιά

Tα αυτοκόλλητα με ποδοσφαιριστές

Tους σχολικούς χορούς στην Barbarella και σε άλλες cult disco

Tις συναθροίσεις των Iron Maiden στη Victoria στον Kορυδαλλό

Tο Super Domino παιχνίδι

Tο τραγούδι «Big in Japan» σε καλοκαιρινή επαρχιακή disco

Nα σιδερώνεις σιδερότυπα της «Mανίνας», «Mπλεκ», «Aγόρι» σε μπλουζάκι

Fruit of the Loom

Tα Doc Martins 10άρια και 3άρια που αγόραζες από το Mοναστηράκι

Tο Sunrise στο Άλσος

Tην τελική βολή του Kαμπούρη στο Eυρωμπάσκετ το ’87

Tους στίχους των Cure απέξω

Tα σέξι τζιν σορτσάκια της εξαδέλφης Nταίζης των «Dukes»

Πόσα πορτοκάλια έφαγες σήμερα

Tις στρατιωτικές τσάντες γραμμένες με στίχους των Doors

Tις κρέμες της Aσλάν

Tον Bικ Mόροου ως λοχία Σόντερς στη «Mάχη»

To Laura Ashley λουκ της μικρής Λώρας στο «Λιβάδι»

Tην Aλέξις Kόλμπι της «Δυναστείας»

Tο soundtrack «Pat Garret & Billy the Kid»

Tη λύση για τον κύβο του Pούμπικ

Tις σχολικές κινηματογραφικές προβολές του «Kονσέρτου για πολυβόλα»

Tα μποτάκια Clark’s

Tον Kάπτεν Mαρκ στην «Περιπέτεια», τον Tιραμόλα, τον Σεραφίνο

Tο αυτοκόλλητο στο παπάκι «Mόλις μεγαλώσω, θα γίνω XR»

Tις σχολικές ποδιές

Tα πρώτα ηλεκτρονικά, «Σφαιριστήρια»

Tο μικρό Mercedes στη Γλυφάδα

Tον «A112» στον Tαχυδρόμο

Tο «Στάδιο» στο Kαλλιμάρμαρο

To οχηματαγωγό «Hράκλειον»

Tην «Domus» στο Mπουρνάζι

Tη γραφομηχανή σου

Aθλητικό σορτσάκι τύπου «τένις»

Tα αντρικά τσόκαρα χωρίς τακούνι

Σάκη Mπουλά και Γιάννη Zουγανέλη στα Kουφώματα

Kαλοκαιρινό μπάνιο στη Bούλα με λεωφορείο

Tις γραμμένες κασέτες από τα δισκάδικα

Tο magic bas

Tο μοντγκόμερί σου

Tα τεύχη 1-25 του «KΛIK»

Tα Xριστούγεννα του 1992

Tι έφαγες χθες

Tον εαυτό σου αδύνατο!

Tο μυαλό σου να τα θυμάται OΛA!!

της Σταυρούλας Παναγιωτάκη
από την athensVoice

Υ.Γ. αυτό το ποστ με τον Κίσσινγκερ δεν το ήθελε η μοίρα να στεριώσει
δυο φορές εξαφανίστηκε, δυο φορές το ξαναέβαλα
R.I.P.
τελικά υπάρχει οργανωμένο σχέδιο να πλήξουν
τον ελληνικό πολιτισμό ...

10 λεπτά διάβασμα

Μετά τη μηνιαία νηστεία καθημερινόπιτας που μου αυτο-επέβαλα, επιστρέφω σε πολύ καλύτερη ψυχολογική κατάσταση και με μια όχι ριζική αλλά σίγουρα χρηστική πρόταση.

Αφορμές για την πρόταση (υπομονή - έρχεται κι αυτή - απλώς μου αρέσουν οι πρόλογοι) βρήκα αρκετές τον τελευταίο μήνα που χρησιμοποίησα το μετρό για τις μετακινήσεις μου. Όποτε τύγχαινε να επιβιβάζομαι χωρίς το βιβλίο μου, εκνευριζόμουν γιατί δεν είχα κάτι να διαβάσω και απέμενα να κοιτάζω τον χάρτη των δρομολογίων, μετρώντας υπομονετικά και αντίστροφα μέχρι τη στάση που κατέβαινα. Εφημερίδα (ή έστω διαφημιστικό φυλλάδιο) στα καθίσματα, ούτε για δείγμα. Μέχρι και οι τύποι με τις δωρεάν εφημερίδες, έφευγαν και τις έπαιρναν μαζί τους, προφανώς για τη συλλεκτική τους αξία καθώς αναγνωστική, σας διαβεβαιώνω, δεν έχουν καμμία.

Γι' αυτό κι εγώ, αγόρασα μια (αθλητική) εφημερίδα, τη διάβασα γρήγορα γρήγορα και την άφησα στο κάθισμά μου ως "κληρονομιά" στον επόμενο μιας και αμέσως μετά κατέβηκα στη στάση μου. Τη μεθεπόμενη μέρα άφησα μια "Athens Voice" στις θέσεις που έχει σε κάθε σταθμό. Αύριο ψήνομαι για μια Ελευθεροτυπία.

Κάνω λοιπόν την πρόταση προς όλους εμάς, τους γευσιγνώστες της Καθημερινόπιτας. Χρησιμοποιείτε δημόσια συγκοινωνία; Συμπεριφερθείτε δημόσια. Αφήστε κι εσείς όποιο έντυπο μπορείτε, χωρίς φυσικά να ρυπαίνετε, στα καθίσματα του κάθε μέσου.

Στην καλύτερη περίπτωση, θα έχετε δώσει 10 λεπτά διάβασμα στον επόμενο επιβάτη και θα έχετε καθαρίσει το κάρμα σας από την αρνητική του ενέργεια.

Στη χειρότερη περίπτωση, θα ακούσετε να σας λένε "Νεαρέ/ή, ξέχασες την εφημερίδα σου".

αυτό που απευθύνεται σε ειδικό κοινό με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή αλλιώς CULT

Τα χαρακτηριστικά ενός πετυχημένου cult φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου

i) Οι πρωταγωνιστές βρίσκονται ανάμεσα στο κοινό (Γκουσγκούνης, Σουγκλάκος,Τέλης Σταλλόνε...)
ii) Στο τέλος κάθε ταινίας και με το άναμα των φωτών ο ένας κοιτάζει τον άλλον για να δει ποιός ήταν αυτός που πέταγε τις ατάκες, ποιός ήταν αυτός που ήξερε και έλεγε από πριν τους διαλόγους της ταινίας "ΔΡΑΚΟΣ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ " και "Εξάρχεια, Ώρα 12" (μα που τις είχες δει ρε μεγάλε;)
ενδεικτικές ατάκες:
Γκόμενα: προς τα που πας;
Παύλος Ευαγγελόπουλος (πάνω σε μηχανή): δεν ξέρω, όπου μαρσάρω!
Γκόμενα: θέλω να με πας στη Θήβα
Παύλος Ευαγγελόπουλος: ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ,ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!
Γκόμενα: μα θέλω
Παύλος Ευαγγελόπουλος: καλά εντάξει
πατέρας-ιερωμένος: η αλήθεια παιδί μου είναι στο ευαγγέλιο και στα λόγια του Θεού
Παύλος Ευαγγελόπουλος: η αλήθεια πατέρα δεν είναι στα λόγια του θεού, η αλήθεια είναι...
κοινό: πες το! πες το!!!
Παύλος Ευαγγελόπουλος: η αλήθεια είναι στους ..SEX PISTOLS !
iii) Το απρόσμενο. Πιο συγκεκριμένα στην ταινία "Αθήνα 2004 Βία και Κτηνωδία" (παραγωγής 2004 παρακαλώ!) Ο Έλληνας πρωταθλητής της πάλης Μάρκος Αυγέρης προτάσσει τα μυώδη στήθη του κατά του βρώμικου συνδικάτου που στήνει αγώνες, το αδίστακτο συνδικάτο όμως απαντάει με τον βιασμό και φόνο της γυναίκας του.Τότε λοιπόν που ο πρωταθλητής μην αντέχοντας τη μοίρα του πέφτει στην πρέζα και στα παγκάκια της Ομόνοιας κόβεται ο ήχος! Κανένα πρόβλημα, μετά την εκατοστή επανάληψη της ατάκας "Χασάπη γράμματα!" και αφού είδαμε στο πανί όλες τις ρυθμίσεις και επιλογές ήχου που διαθέτει ένα sony dvd player η ταινια συνεχίστηκε με αγγλικούς υπότιτλους! Φανταστείτε ελληνική ταινία που ο μόνος ήχος είναι τα ηχητικά εφέ την ώρα του ξύλου και από κάτω να προβάλονται στα αγγλικά τα λόγια! κούναγε τα χείλη του ένας τύπος σε ένα μπαρ και εμείς βλέπαμε " a whiskey on the rocks". Έπεφτε ξύλο και εμείς ακούγαμε τα ηχητικά εφέ και από κάτω διαβάζαμε "I'll fuck your Jesus". Που και που πετάγονταν κάποιοι τύποι από το κοινό που είχαν αναλάβει εργολαβία χαρακτήρες από το έργο και μετέφραζαν τα λόγια τους στα ελληνικά φωνάζοντας τα... ε αυτό ήταν cult
Υ.Γ. το σύνθημα που ακουγόταν από τον κόσμο ,που είχε κατακλύσει το gagarin, την ώρα της απονομής τιμητικής πλακέτας στον Κώστα Γκουσγκούνη "Σήκωσε το το γαμημένο δεν μπορώ να περιμένω!"


(ο Παύλος Ευαγγελόπουλος πηγαίνει όπου μαρσάρει...)


(ο Τέλης Σταλλόνε λέει στον αρχηγό του συνδικάτου "από εμένα τα αγόρασε (τα ναρκωτικά) ηλίθιοι!")


(ο Κώστας Γκουσκγούνης λέει στο κοινό "σας βλέπω ακόμα διψασμένους")


(η αντίδραση του Γκουσγκούνη στο σύνθημα σήκωσε το το γαμημένο! )

Συνταγή



Παίρνουμε έναν πολιτικό που δεν έχει ενοχλήσει κανένα, ψάχνουμε λίγο το παρελθόν του για να 1) βεβαιωθούμε ότι δεν έχει κάνει κανένα σκανδαλάκι και καμιά δήλωση η οποία αργότερα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα 2)βεβαιωθούμε ότι και να έχει κάνει κάτι δεν το θυμάται κανείς ΚΑΙ ( εδώ φίλες και φίλοι μεγάλη προσοχή-πρέπει να έχετε φτιάξει μαγιονέζα για να το καταλάβετε πλήρως, αλλά κάντε μια προσπάθεια) ανακατεύουμε συνεχώς ρίχνοντας στην αρχή λίγα λίγα θετικά πολιτικά σχόλια, αφού ο πολιτικός δεν έχει κόψει συνεχίζουμε με θετικά σχόλια από συναδέλφους, φίλους και παλιούς συμαθητές. Αφού ο πολιτικός έχει περάσει και αυτή τη δοκιμασία ρίχνουμε μαζί (ανακατεύοντας πάντα) ο,τι θετικό και καλό έχουμε (ναι ναι και παλιά βίντεο από οικογενειακές στιγμές) αναδρομές στο βίο του, διηγούμαστε την ιστορία με τον χιονιά που δεν τον εμπόδισε να ανέβει μέχρι τον Άι Ηλία για να περιθάλψει την παπαδιά (άμα είναι γιατρός) ή την ιστορία για τον άπορο που δεν είχε λεφτά για δικηγόρο οπότε ο πολιτικός μας, εργάστηκε αμισθεί για να λάμψει η αλήθεια... και...
έχουμε έτοιμο τον καινούριο πρόεδρο της δημοκρατίας.

σημ. Σερβίρεται κρύος

Και αφού τα κυριακάτικα έντυπα βάλαν σκοπό να μας μάθουν τα πάντα για αυτόν σήμερα Δευτέρα την σκυτάλη παίρνει ο Πρετεντέρης αύριο ο Θεοδωράκης μεθαύριο η βουλή που έχει εκλογές για ανάδειξη του νέου ΠτΔ (ποιος να βγεί άραγε;). Η εβδομάδα Κάρολου Παπούλια θα συνεχιστεί με εορτασμούς, χορούς και χειροκροτήματα: μπράβο πρόεδρε !

Υ.Γ. να και μιά φορά που άκουσα κάτι χρήσιμο από άνθρωπο της εκκλησίας.Πατέρας Άνθιμος "Κλείστε τις τηλεοράσεις"


βρείτε το σωστό

ποιά πιστεύτε ότι έιναι η αληθινή δήλωση πρών υπουργού;

1) "Οταν -έτσι τα έφερε τα πράγματα η ζωή- συνήψαμε σχέση και παντρευτήκαμε, ζήτησα από την κα Κουκίου, που ήταν πλέον σύζυγός μου, να παραιτηθεί από κάθε φιλοδοξία για επαγγελματική καριέρα στον ιδιωτικό τομέα και να συνεχίσει την εργασία της στο πλαίσιο υποστήριξης του δικού μου έργου και μόνον. Θα ήταν καθ' όλα νόμιμο και θεμιτό να συνεχίσει να εργάζεται στα ιδιωτικά ΜΜΕ και μάλιστα σε τρία και τέσσερα ταυτοχρόνως όπως μέχρι τότε με υψηλές αποδοχές και ανάλογη προοπτική. Κι όμως, για να μην επιτραπεί σε κάποιον κακόπιστο να θεωρήσει μια τέτοια επαγγελματική πορεία ως στοιχείο διαβλητής σχέσης του αρμόδιου υπουργού με τους ιδιοκτήτες και γενικότερα το χώρο των ΜΜΕ, η σύζυγός μου απεσύρθη αμέσως και οριστικά από οποιαδήποτε επαγγελματική σχέση με ιδιωτικά ΜΜΕ"

2) "Οταν -έτσι τα έφερε τα πράγματα η ζωή- συνήψαμε σχέση και παντρευτήκαμε, ζήτησα από την κα Κουκίου, που ήταν πλέον σύζυγός μου, να παραιτηθεί από κάθε φιλοδοξία για επαγγελματική καριέρα στο δημόσιο τομέα και να συνεχίσει την εργασία της στο πλαίσιο υποστήριξης του δικού μου έργου και μόνον. Θα ήταν καθ' όλα νόμιμο και θεμιτό να συνεχίσει να εργάζεται στα δημόσια ΜΜΕ και μάλιστα σε τρία και τέσσερα ταυτοχρόνως όπως μέχρι τότε με υψηλές αποδοχές και ανάλογη προοπτική. Κι όμως, για να μην επιτραπεί σε κάποιον κακόπιστο να θεωρήσει μια τέτοια επαγγελματική πορεία ως στοιχείο διαβλητής σχέσης του αρμόδιου υπουργού με τους ιδιοκτήτες και γενικότερα το χώρο των ΜΜΕ, η σύζυγός μου απεσύρθη αμέσως και οριστικά από οποιαδήποτε επαγγελματική σχέση με δημόσια ΜΜΕ"

άραγε τι είναι πιο σωστό να πεις "επειδή είμαι υπουργός ζήτησα από τη γυναίκα μου να μετακινηθεί από τον ιδιωτικό τομέα στο δημόσιο για να μην προκαλώ" ή να πεις "επειδή επειδή είμαι υπουργός ζήτησα από τη γυναίκα μου να μετακινηθεί από το δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό για να μην προκαλώ"

για δες! το ίδιο επιχείρημα τεκμηριώνει δύο αντίθετες αποφάσεις.

Συγκλονιστικές αποκαλύψεις παύλα ο τίτλος πασπαρτού

Με αφορμή την επίσκεψη του Paolo Coelho στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου αλλά και το ενδιαφέρον χιλιάδων μπλογκοσελιδών για το τι θα ειπωθεί εκεί, η καθημερινόπιτα αποκαλύπτει το τέλος της συζήτησης.
Πάνω που θα έχουμε γεμίσει με υπαρξιακά ερωτήματα ο Πάολος θα δώσει την λύση-πανάκεια με την σοφία...
"Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις"
για όποιον δεν το κατάλαβε, άμα θέλεις κάτι πάρα πάρα πολύ το σύμπαν θα διακόψει κάθε λειτουργία του (όπως τη διαστολή του) και όοοοχι μόνο θα σε βοηθήσει αλλά θα συνωμοτήσει κιόλλας μην τυχόν το πάρουν χαμπάρι τα άλλα σύμπαντα και το επιπλήξουν!
Ακούς εκεί! πρέπει κάποιος να έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του για να πιστεύει ότι το σύμπαν θα ασχοληθεί μαζί του.
Ποτέ δεν συμπάθησα την κλισεδούρα του "δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω"


Το προσκλητήριο μου έπεσε από τα χέρια

Βοήθησε με θεέ μου!


Θέλω αρκετό χώρο για να ταξινομώ τα μηνύματα μου με τη μορφή συζητήσεων.Επίσης θέλω να έχω πλεονεκτήματα όπως Labels αλλά και αποτελεσματική αναζήτηση, τι να κάνω; έχω μόνο 50 ευρώ ! Ο
από δημοπρασίας θεός <- είναι εδώ

BTW όποιος θέλει να κανά invitation με ίδια προνόμια με τον Μάκη ας στείλει ένα mail.

Έχω και βασανιστικότερο. Πάμε μια βόλτα;

Είναι από αυτά τα τραγούδια που τα ακούς στο ραδιόφωνο και ευχαριστιέσαι μόνο τις πρώτες νότες. Μετά ξεκινάει το μαρτύριο του "Αχ πρέπει οπωσδήποτε να βρω ποιό είναι αυτό κομμάτι, ποιός το λέει". Το σκέφτεσαι και όσο καλύτερο γίνεται το τραγούδι τόσο βασανιστικότερο είναι το μαρτύριο της αναζήτησης. Ρουφάς κάθε μελωδία του σαν να είναι η τελευταία φορά που θα το ακούσεις ενώ προσπαθείς να το αποτυπώσεις στο μυαλό σου.

Ένα τέτοιο άκουσα σήμερα και φυσικά με πέτυχε στο αυτοκίνητό μου. Στην αρχή μια διμοιρία τσιγγάνοι χτυπούσαν όλοι μια νότα στην κιθάρα τους. Τους ακολούθησε μια γυναίκα άνω των 35 (είμαι σίγουρος). Τραγουδούσε το κύκνειο άσμα της. Πριν το ηχογραφήσει (θα) της είχαν πει "Κοίτα να δεις όμορφή μου gitano, αυτό είναι το τελευταίο σου τραγούδι. Μετά θα σου κόψουμε το λαρύγγι και θα το ταΐσουμε στους λύκους. Εμπρός λοιπόν, τραγούδα".

Το ρεφρέν κάτι μου θύμιζε. Πατούσε ελαφρά στο παραδοσιακό τραγούδι του Διονύση Τσακνή "Mπαλαμός (Το τραγούδι των γύφτων) ". Τελικά είχε πράγματι σχέση. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός το αποκάλεσε μακρινό και, κυρίως, μεταγενέστερο συγγενή του. Ήταν και αρκετά ευγενικός και ανέφερε τόσο τους τρεις συμμετέχοντες, έναν άντρα και δύο γυναίκες, στο τραγούδι όσο και το όνομα. Εγώ θυμάμαι μόνο τον πρώτο: Antonio Canalles. Πιθανότατα η μια εκ των δύο gitano μαγισσών να ήταν η Carmen Amaya.

Ζητείται ελπίς.

στ'αρχιδια


στ'αρχιδια
στ'αρχιδιάκου την αυλή...

τραγουδάει η Δόμνα Σαμίου
την ίδια ώρα όμως που στην Gotham city χορεύουν ξέγνιαστα αποκριάτικους χορούς, σε κάποιο μακρινό και σκοτεινό σημειο της πόλης ο πιγκουίνος ολοκληρώνει την τελευταία του αποκριάτικη στολή, αυτή της ακρίδας!
Ο κ. Ακρίδας στην αναφορά του, η οποία αρχίζει με το αλήστου μνήμης στερεότυπο, «Διά της παρούσης αναφέρομαι μετά βδελυγμίας...», αγανακτεί μεν διότι η κ. Σαμίου δημοσιοποιεί ελευθέρως όλη την...


Πρώην + πρώην = Νυν

Συγγνώμη εξ' αρχής για την υπερπληροφόρηση των τελευταίων ημερών. Δεν είναι κάποιο απωθημένο των ημερών ή κάποια "Από Δευτέρα δίαιτα μόνο με Καθημερινόπιτα" υπόσχεση λίγο μετά το νέο έτος. Απλά συμβαίνει.

Σήμερα το πρωί, διάβασα αυτήν εδώ τη συνέντευξη, την οποία θα σας αναλύσω αύριο-μεθαύριο. Μαζί με μια who-is-who παραγραφούλα, για να μαθαίνουν οι παλιοί και να προσπαθούν να ξεχάσουν οι νέοι.

"[11:40] journalist: are you glad to be out of it?"
"[11:41] belle de jour: I'm glad to be out of it, because when my phone rings now it doesn't mean I have to go check the state of my pubic hair regrowth."

Eίναι από την Belle de Jour, πρώην απόφοιτο Παν/μίου, πρώην call-girl, πρώην (για τώρα) blogger, νυν συγγραφέως. Για όσους ενόχλησε το απαίσιο μήνυμα με το οποίο αποχαιρέτησε το blog της, κάντε άλλη μια επίσκεψη, το out-of-the-blue πρωτοχρονιάτικο σώζει την κατάσταση.

Τα πανέρια στην κυρία από 'μένα

Τί ήθελα να πώ; Α, ναι. Τα πιό αστεία περιστατικά που μου συνέβησαν τα Χριστούγεννα:


1. Η φάτσα μου όταν είδα ένα αυτοκίνητο να έχει παρκάρει με τη μούρη στο πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα να μπορεί να περνάει μόνο ένας πεζός τη φορά. Φυσικά και έδωσα προτεραιότητα στην κυρία που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση κραδαίνοντας (και όχι κρατώντας) μια σακούλα σούπερ-μάρκετ. Εκείνη, πέρασε γρήγορα και μ' ευχαρίστησε με τον τρόπο της: όπως περνούσε, σήκωσε ψηλά τη σακούλα (για να την περάσει πάνω από το καπό του αυτοκινήτου) και την προσγείωσε στο γόνατο του αριστερού ποδιού μου. Ήταν ανάγκη να έχει αγοράσει τόσες κονσέρβες;

2. Το ότι αποφάσισα να αναφέρομαι στα "Σκυλάδικα" ως "Μπουζούκια". Σε λίγο μπορεί να ζητήσω παραγγελιά και το "Με κυνηγούν τά 'δέρφι-ά σου"

3. Το ότι το δίπλα τραπέζι στα "Μπουζούκια" είχε μόνο ένα ζευγάρι (σε αντίθεση με τη δικιά μας οχτάδα) που ο 28άρης νεαρός είχε κλείσει για την 27άρα νεαρά. Και νά τα γουίσκια τα "Haig" (τί της βρίσκουν πιά αυτής της κωλομάρκας...), και να οι χαιρετούρες με το μισό μαγαζί και νά οι αφιερώσεις σε κάθε αγαπησιάρικο σουξεδάκι. Τα πήγαινε αρκετά καλά, δε λέω. Η κορύφωση ήταν όταν η ορχήστρα έπαιζε το "Μού 'χεις κάνει τη ζωή μου, κό-λά-σή" (θα σου φύγω και θα φταίς για ό-λα-σύ). Πήρε 10 πανέρια (από φελιζόλ) με γαρούφαλλα και τα άδειασε μπροστά της, επάνω στο τραπέζι. Για να κάνει μάλιστα το πάθος του πιο εντυπωσιακό, έπαιρνε ένα-ένα τα φελιζολένια πανέρια και τα... ΕΣΠΑΓΕ στο ΚΕΦΑΛΙ της κοπέλας που συνόδευε. Ρουά ματ. Ώρα για νέο κεφάλαιο στο gentleman's manners.

4. Αμέσως μετά το περιστατικό 1. άκουσα πίσω μου έναν ήχο "Γκρουν, γκρουν, γκρουν" ο οποίος συνεχίστηκε για τα επόμενα 8 μέτρα που κούτσαινα (βλέπε ξανά: Περιστατικό 1) βαδίζοντας αργά επί του πεζοδρομίου. Δεν άντεξα και γύρισα να δω από πού ερχότανε και σχεδόν τράκαρα μ' ένα μηχανάκι (!), το οποίο μόλις είδε το κενό πήγε να με προσπεράσει. Σας παραθέτω τον διάλογο:

"Εεεεε"
"Ναί. Έλα, τί θες;" (άργησε ν' απαντήσει γιατί στην αρχή νόμισε πως ήμουν γνωστός του, φαίνεται θα περνάει συχνά απ' εκεί)
"Καλά ρε φίλε, πάνω στο πεζοδρόμιο;"
"Σιγά μωρέ, πώς κάνεις έτσι. Από πίσω σου ήμουνα"
"Έρχομαι εγώ από πίσω σου στον δρόμο;"
"Καλά ντε. Δε λες πως δε σου είπα να κάνεις άκρη..."
"Χρόνια πολλά και φόρα κράνος"
"Νά 'σαι καλά. Χρόνια πολλά" (μια φιλία γεννιέται)


Και εις άλλα (περιστατικά) με υγείαν (και λιγότερες κονσέρβες, παρακαλώ θερμά)

Πιο συχνά, πιο πολλά, πιο καλά

Οι αλυσίδες Σούπερ-μάρκετ, όταν κάνουν έρευνες για να βελτιώσουν τα προϊόντα τους, έχουν σταματήσει εδώ και καιρό να συμπεριλαμβάνουν σε αυτές και τις απόψεις των καταναλωτών-πελατών τους. Αυτό συμβαίνει γιατί όποτε τους ρωτούσαν πχ "Πώς θα βελτιωνότανε το κρουασάν σοκολάτα που πουλάμε;", η συντριπτική πλειοψηφία των απαντήσεων κυμαινόταν στο "Βάλτε περισσότερο σοκολάτα" ή "Βάλτε περισσότερο κρουασάν" ή "Βάλτε περισσότερο σοκολάτα και κρουασάν".

Σε αυτό το κλίμα λοιπόν, η Καθημερινόπιτα υπόσχεται περισσότερη "γέμιση", περισσότερη "πίτα" και ακόμα περισσότερη "Καθημερινόπιτα".

Καλή χρονιά σε όλα τα blogs, σε όλες τις bloggers, σε όλους τους bloggers, σε όλα τα flames, σε όλες τις γνώμες. Κι ας "έφυγε" φέτος ο Μπράιαν Κλαφ που είχε πει το: "Όποτε έχουμε διαφορετικές απόψεις με κάποιον παίκτη μου, το συζητάμε για 20 λεπτά και μετά καταλήγουμε πως έχω δίκιο"