Συγκλονιστικές αποκαλύψεις παύλα ο τίτλος πασπαρτού

Με αφορμή την επίσκεψη του Paolo Coelho στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου αλλά και το ενδιαφέρον χιλιάδων μπλογκοσελιδών για το τι θα ειπωθεί εκεί, η καθημερινόπιτα αποκαλύπτει το τέλος της συζήτησης.
Πάνω που θα έχουμε γεμίσει με υπαρξιακά ερωτήματα ο Πάολος θα δώσει την λύση-πανάκεια με την σοφία...
"Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις"
για όποιον δεν το κατάλαβε, άμα θέλεις κάτι πάρα πάρα πολύ το σύμπαν θα διακόψει κάθε λειτουργία του (όπως τη διαστολή του) και όοοοχι μόνο θα σε βοηθήσει αλλά θα συνωμοτήσει κιόλλας μην τυχόν το πάρουν χαμπάρι τα άλλα σύμπαντα και το επιπλήξουν!
Ακούς εκεί! πρέπει κάποιος να έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του για να πιστεύει ότι το σύμπαν θα ασχοληθεί μαζί του.
Ποτέ δεν συμπάθησα την κλισεδούρα του "δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω"


Το προσκλητήριο μου έπεσε από τα χέρια

Βοήθησε με θεέ μου!


Θέλω αρκετό χώρο για να ταξινομώ τα μηνύματα μου με τη μορφή συζητήσεων.Επίσης θέλω να έχω πλεονεκτήματα όπως Labels αλλά και αποτελεσματική αναζήτηση, τι να κάνω; έχω μόνο 50 ευρώ ! Ο
από δημοπρασίας θεός <- είναι εδώ

BTW όποιος θέλει να κανά invitation με ίδια προνόμια με τον Μάκη ας στείλει ένα mail.

Έχω και βασανιστικότερο. Πάμε μια βόλτα;

Είναι από αυτά τα τραγούδια που τα ακούς στο ραδιόφωνο και ευχαριστιέσαι μόνο τις πρώτες νότες. Μετά ξεκινάει το μαρτύριο του "Αχ πρέπει οπωσδήποτε να βρω ποιό είναι αυτό κομμάτι, ποιός το λέει". Το σκέφτεσαι και όσο καλύτερο γίνεται το τραγούδι τόσο βασανιστικότερο είναι το μαρτύριο της αναζήτησης. Ρουφάς κάθε μελωδία του σαν να είναι η τελευταία φορά που θα το ακούσεις ενώ προσπαθείς να το αποτυπώσεις στο μυαλό σου.

Ένα τέτοιο άκουσα σήμερα και φυσικά με πέτυχε στο αυτοκίνητό μου. Στην αρχή μια διμοιρία τσιγγάνοι χτυπούσαν όλοι μια νότα στην κιθάρα τους. Τους ακολούθησε μια γυναίκα άνω των 35 (είμαι σίγουρος). Τραγουδούσε το κύκνειο άσμα της. Πριν το ηχογραφήσει (θα) της είχαν πει "Κοίτα να δεις όμορφή μου gitano, αυτό είναι το τελευταίο σου τραγούδι. Μετά θα σου κόψουμε το λαρύγγι και θα το ταΐσουμε στους λύκους. Εμπρός λοιπόν, τραγούδα".

Το ρεφρέν κάτι μου θύμιζε. Πατούσε ελαφρά στο παραδοσιακό τραγούδι του Διονύση Τσακνή "Mπαλαμός (Το τραγούδι των γύφτων) ". Τελικά είχε πράγματι σχέση. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός το αποκάλεσε μακρινό και, κυρίως, μεταγενέστερο συγγενή του. Ήταν και αρκετά ευγενικός και ανέφερε τόσο τους τρεις συμμετέχοντες, έναν άντρα και δύο γυναίκες, στο τραγούδι όσο και το όνομα. Εγώ θυμάμαι μόνο τον πρώτο: Antonio Canalles. Πιθανότατα η μια εκ των δύο gitano μαγισσών να ήταν η Carmen Amaya.

Ζητείται ελπίς.

στ'αρχιδια


στ'αρχιδια
στ'αρχιδιάκου την αυλή...

τραγουδάει η Δόμνα Σαμίου
την ίδια ώρα όμως που στην Gotham city χορεύουν ξέγνιαστα αποκριάτικους χορούς, σε κάποιο μακρινό και σκοτεινό σημειο της πόλης ο πιγκουίνος ολοκληρώνει την τελευταία του αποκριάτικη στολή, αυτή της ακρίδας!
Ο κ. Ακρίδας στην αναφορά του, η οποία αρχίζει με το αλήστου μνήμης στερεότυπο, «Διά της παρούσης αναφέρομαι μετά βδελυγμίας...», αγανακτεί μεν διότι η κ. Σαμίου δημοσιοποιεί ελευθέρως όλη την...


Πρώην + πρώην = Νυν

Συγγνώμη εξ' αρχής για την υπερπληροφόρηση των τελευταίων ημερών. Δεν είναι κάποιο απωθημένο των ημερών ή κάποια "Από Δευτέρα δίαιτα μόνο με Καθημερινόπιτα" υπόσχεση λίγο μετά το νέο έτος. Απλά συμβαίνει.

Σήμερα το πρωί, διάβασα αυτήν εδώ τη συνέντευξη, την οποία θα σας αναλύσω αύριο-μεθαύριο. Μαζί με μια who-is-who παραγραφούλα, για να μαθαίνουν οι παλιοί και να προσπαθούν να ξεχάσουν οι νέοι.

"[11:40] journalist: are you glad to be out of it?"
"[11:41] belle de jour: I'm glad to be out of it, because when my phone rings now it doesn't mean I have to go check the state of my pubic hair regrowth."

Eίναι από την Belle de Jour, πρώην απόφοιτο Παν/μίου, πρώην call-girl, πρώην (για τώρα) blogger, νυν συγγραφέως. Για όσους ενόχλησε το απαίσιο μήνυμα με το οποίο αποχαιρέτησε το blog της, κάντε άλλη μια επίσκεψη, το out-of-the-blue πρωτοχρονιάτικο σώζει την κατάσταση.

Τα πανέρια στην κυρία από 'μένα

Τί ήθελα να πώ; Α, ναι. Τα πιό αστεία περιστατικά που μου συνέβησαν τα Χριστούγεννα:


1. Η φάτσα μου όταν είδα ένα αυτοκίνητο να έχει παρκάρει με τη μούρη στο πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα να μπορεί να περνάει μόνο ένας πεζός τη φορά. Φυσικά και έδωσα προτεραιότητα στην κυρία που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση κραδαίνοντας (και όχι κρατώντας) μια σακούλα σούπερ-μάρκετ. Εκείνη, πέρασε γρήγορα και μ' ευχαρίστησε με τον τρόπο της: όπως περνούσε, σήκωσε ψηλά τη σακούλα (για να την περάσει πάνω από το καπό του αυτοκινήτου) και την προσγείωσε στο γόνατο του αριστερού ποδιού μου. Ήταν ανάγκη να έχει αγοράσει τόσες κονσέρβες;

2. Το ότι αποφάσισα να αναφέρομαι στα "Σκυλάδικα" ως "Μπουζούκια". Σε λίγο μπορεί να ζητήσω παραγγελιά και το "Με κυνηγούν τά 'δέρφι-ά σου"

3. Το ότι το δίπλα τραπέζι στα "Μπουζούκια" είχε μόνο ένα ζευγάρι (σε αντίθεση με τη δικιά μας οχτάδα) που ο 28άρης νεαρός είχε κλείσει για την 27άρα νεαρά. Και νά τα γουίσκια τα "Haig" (τί της βρίσκουν πιά αυτής της κωλομάρκας...), και να οι χαιρετούρες με το μισό μαγαζί και νά οι αφιερώσεις σε κάθε αγαπησιάρικο σουξεδάκι. Τα πήγαινε αρκετά καλά, δε λέω. Η κορύφωση ήταν όταν η ορχήστρα έπαιζε το "Μού 'χεις κάνει τη ζωή μου, κό-λά-σή" (θα σου φύγω και θα φταίς για ό-λα-σύ). Πήρε 10 πανέρια (από φελιζόλ) με γαρούφαλλα και τα άδειασε μπροστά της, επάνω στο τραπέζι. Για να κάνει μάλιστα το πάθος του πιο εντυπωσιακό, έπαιρνε ένα-ένα τα φελιζολένια πανέρια και τα... ΕΣΠΑΓΕ στο ΚΕΦΑΛΙ της κοπέλας που συνόδευε. Ρουά ματ. Ώρα για νέο κεφάλαιο στο gentleman's manners.

4. Αμέσως μετά το περιστατικό 1. άκουσα πίσω μου έναν ήχο "Γκρουν, γκρουν, γκρουν" ο οποίος συνεχίστηκε για τα επόμενα 8 μέτρα που κούτσαινα (βλέπε ξανά: Περιστατικό 1) βαδίζοντας αργά επί του πεζοδρομίου. Δεν άντεξα και γύρισα να δω από πού ερχότανε και σχεδόν τράκαρα μ' ένα μηχανάκι (!), το οποίο μόλις είδε το κενό πήγε να με προσπεράσει. Σας παραθέτω τον διάλογο:

"Εεεεε"
"Ναί. Έλα, τί θες;" (άργησε ν' απαντήσει γιατί στην αρχή νόμισε πως ήμουν γνωστός του, φαίνεται θα περνάει συχνά απ' εκεί)
"Καλά ρε φίλε, πάνω στο πεζοδρόμιο;"
"Σιγά μωρέ, πώς κάνεις έτσι. Από πίσω σου ήμουνα"
"Έρχομαι εγώ από πίσω σου στον δρόμο;"
"Καλά ντε. Δε λες πως δε σου είπα να κάνεις άκρη..."
"Χρόνια πολλά και φόρα κράνος"
"Νά 'σαι καλά. Χρόνια πολλά" (μια φιλία γεννιέται)


Και εις άλλα (περιστατικά) με υγείαν (και λιγότερες κονσέρβες, παρακαλώ θερμά)

Πιο συχνά, πιο πολλά, πιο καλά

Οι αλυσίδες Σούπερ-μάρκετ, όταν κάνουν έρευνες για να βελτιώσουν τα προϊόντα τους, έχουν σταματήσει εδώ και καιρό να συμπεριλαμβάνουν σε αυτές και τις απόψεις των καταναλωτών-πελατών τους. Αυτό συμβαίνει γιατί όποτε τους ρωτούσαν πχ "Πώς θα βελτιωνότανε το κρουασάν σοκολάτα που πουλάμε;", η συντριπτική πλειοψηφία των απαντήσεων κυμαινόταν στο "Βάλτε περισσότερο σοκολάτα" ή "Βάλτε περισσότερο κρουασάν" ή "Βάλτε περισσότερο σοκολάτα και κρουασάν".

Σε αυτό το κλίμα λοιπόν, η Καθημερινόπιτα υπόσχεται περισσότερη "γέμιση", περισσότερη "πίτα" και ακόμα περισσότερη "Καθημερινόπιτα".

Καλή χρονιά σε όλα τα blogs, σε όλες τις bloggers, σε όλους τους bloggers, σε όλα τα flames, σε όλες τις γνώμες. Κι ας "έφυγε" φέτος ο Μπράιαν Κλαφ που είχε πει το: "Όποτε έχουμε διαφορετικές απόψεις με κάποιον παίκτη μου, το συζητάμε για 20 λεπτά και μετά καταλήγουμε πως έχω δίκιο"