Τί γαρ οίδας, Λεωνίδας;

Aυτά τα χαστούκια της πραγματικότητας, πάντα την κατάλληλη στιγμή. Βολτάριζα χθες στο Μοναστηράκι, έφαγα κεμπάπ στο Θανάση, κατέβηκα με τα πόδια προς Θησείο για χώνεψη, κοντοστάθηκα στη συναυλία και έκανα ότι είδους χαζομαρίτσα σε ωθεί να πράξεις η θέα της φωτολουσμένης Ακρόπολης. Μακάριζα την τύχη μου καθότι την ώρα που τα συνειδητοποιούσα όλα αυτά, η κοπέλα που τραγουδούσε ξεκίνησε μια μπλουζ έκδοση του "Summertime" (in Athens).

Ούτε Κεντέρης, ούτε Θάνου στον ορίζοντα.

Μέχρι που ξεπετάχτηκε ο Λέων-ίδας ("τι γαρ οίδας;") Σαμπάνης και οι φλόγες ξαναθέριεψαν. Ας βάλουμε για λίγο στο νου μας την εικόνα του Λεωνίδα που παραπατάει για να κρατήσει την μπάρα και τελικώς κατορθώνει να στεριώσει στο ταπί φέρνοντας το δεξί του πόδι μπροστά. Ας μας έρθει ξανά στα μάτια η κορούλα του Λεωνίδα που αγκαλιάζει τον πατέρα της τόσο δυνατά που τον ρίχνει κάτω και γίνονται μαζί ένα κουβάρι δυο ανθρώπων, μια ανθοδέσμης και ενός χάλκινου μεταλλίου.

2 φορές παραπάνω τεστοστερόνη από τα κανονικά επίπεδα και 2 φορές χειρότερο το συναίσθημα αυτών των Ολυμπιακών Αγώνων.

Άλλο ένα τέτοιο και πλέον θα πανηγυρίζω μοναχά για αθλητές που θα αγωνίζονται σε άθλημα το οποίο θα θεωρεί "ντόπα" και "βοήθημα" τον διπλό εσπρέσσο πριν τον αγώνα.

1 σχόλιο:

Alkiss είπε...

Τρεις εβδομάδες αργότερα και ξαναδιαβάζοντας το κείμενο δηλώνω πως αρνούμαι να πιστέψω και να δεχτώ πως η ντόπα είν' αυτή που σου δίνει την ψυχική δύναμη να ξεπεράσεις τα όρια του εαυτού σου. Μπορεί να σου δώσει 15% παραπάνω απόδοσης αλλά και με τη ντόπα, αργά ή γρήγορα, φτάνεις σ' ένα όριο. Από εκεί σε βγάζει μόνο η ψυχή (ίσως και η εγκεφαλική δύναμη). Το ξέρω.